de ഒരു വലിയ നഗരത്തിൽ, വളരെ സത്യസന്ധനും കഠിനാധ്വാനിയുമായ ഒരു ശില്പി ജീവിച്ചിരുന്നു. അദ്ദേഹം തന്റെ ജോലി വളരെ ഭംഗിയായി ചെയ്യുമായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം, ആ നഗരത്തിന്റെ ഭരണാധികാരിയായി തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെടാൻ അദ്ദേഹം തീരുമാനിച്ചു.
അദ്ദേഹത്തിന് എതിരായി മറ്റൊരു സ്ഥാനാർത്ഥിയുണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹം സമ്പന്നനും സ്വാധീനമുള്ളവനുമായിരുന്നു, എന്നാൽ മറ്റുള്ളവരെ പരിഹസിക്കുന്ന സ്വഭാവമുണ്ടായിരുന്നു. തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വേളയിൽ, വലിയൊരു ജനക്കൂട്ടത്തിന് മുന്നിൽ വെച്ച് ആ എതിരാളി പരിഹാസത്തോടെ പറഞ്ഞു, "ഈ ശില്പിയെ നിങ്ങൾക്കറിയാമോ? പണ്ട് ഒരു പഴയ ലൈബ്രറിയിൽ പുസ്തകങ്ങൾ അടുക്കി വെക്കുന്ന ഒരു ചെറിയ ജോലിക്കാരനായിരുന്നു ഇദ്ദേഹം. ഇത്രയും വലിയൊരു പദവി ഇദ്ദേഹത്തിന് എങ്ങനെ വഹിക്കാനാകും?"
ജനക്കൂട്ടം നിശബ്ദമായി. ശില്പിക്ക് ഒരു നിമിഷം വിഷമം തോന്നി, എങ്കിലും അദ്ദേഹം ശാന്തനായി നിന്നു. അദ്ദേഹം ജനങ്ങളിലേക്ക് നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു, എന്നിട്ട് എതിരാളിയോട് പറഞ്ഞു, "സുഹൃത്തേ, നിങ്ങൾ പറയുന്നത് ശരിയാണ്. ഞാൻ ആ ലൈബ്രറിയിൽ ജോലി ചെയ്തിരുന്നു. അന്ന് പുസ്തകങ്ങൾ എത്തിച്ചു കൊടുക്കുന്ന വണ്ടിയോടിച്ചിരുന്നത് നിങ്ങളാണെന്ന് എനിക്ക് ഓർമ്മയുണ്ട്. നിങ്ങൾ പുസ്തകങ്ങളുമായി വരുമ്പോൾ ഞാൻ അവ അടുക്കി വെക്കുമായിരുന്നു. നമ്മുടെ പഴയ കാലം ഇത്രയും മനോഹരമായി ഓർത്തെടുത്തതിൽ സന്തോഷം!"
ഇത് കേട്ടതും ജനങ്ങൾ ആവേശത്തോടെ കൈയടിച്ചു. എതിരാളിയുടെ പരിഹാസം ശില്പിയുടെ വിനയത്തിന് മുന്നിൽ തോറ്റുപോയി. ജനങ്ങൾ ശില്പിയെ വലിയ ആദരവോടെ പുതിയ ഭരണാധികാരിയായി തിരഞ്ഞെടുത്തു.
Moral
പരിഹാസങ്ങളേക്കാൾ ശക്തിയുള്ളത് വിനയത്തിനും ബുദ്ധിശക്തിക്കുമാണ്.
