ஒரு பெரிய நகரத்தில், மிகவும் திறமையான மற்றும் நேர்மையான ஒரு சிற்பி இருந்தார். அவர் தனது வேலையை மிகவும் நேர்த்தியாகச் செய்வார். ஒருமுறை, அந்த நகரத்தின் தலைவராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட அவர் போட்டியிட்டார். அவருக்குப் போட்டியாக மற்றொருவர் நின்றார். அவர் மிகவும் செல்வாக்கு மிக்கவர், ஆனால் மற்றவர்களைக் கேலி செய்வதில் வல்லவர்.
தேர்தல் கூட்டத்தில், ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் கூடியிருந்தனர். அந்தப் போட்டியாளர் மேடைக்கு வந்து, அனைவர் முன்னிலையிலும் சிரித்துக்கொண்டே சொன்னார், "இந்தச் சிற்பியைப் பார்த்தால் உங்களுக்குத் தெரியுமா? இவர் ஒரு காலத்தில் பழைய நூலகத்தில் வெறும் புத்தகங்களை அடுக்கி வைக்கும் வேலையைச் செய்தவர். இவ்வளவு பெரிய பொறுப்பை இவரால் எப்படித் தாங்க முடியும்?"
கூட்டத்தில் இருந்தவர்கள் ஒரு நிமிடம் அமைதியடைந்தனர். சிற்பி சற்றுத் திகைத்துப் போனார். ஆனால், அவர் கோபப்படவோ அல்லது அந்தப் புகாரை மறுக்கவோ இல்லை. அவர் மென்மையாகப் புன்னகைத்தார்.
பின்பு அவர் கூட்டத்தைப் பார்த்துவிட்டு, அமைதியாகப் போட்டியாளரைப் பார்த்துச் சொன்னார், "நண்பரே, நீங்கள் சொல்வது உண்மைதான். நான் நூலகத்தில் வேலை பார்த்தபோது, நீங்கள் அந்த நூலகத்திற்குப் புத்தகங்களை விநியோகம் செய்யும் வாகன ஓட்டுநராக இருந்தீர்கள். அப்போது நீங்கள் புத்தகங்களைச் சுமந்து கொண்டு வருவீர்கள், நான் அவற்றை வரிசையாக அடுக்கி வைப்பேன். அந்தப் பழைய நினைவுகளை இவ்வளவு அழகாகக் கேட்டது மகிழ்ச்சி!"
இந்தத் பதிலைக் கேட்டதும், மக்கள் அனைவரும் வியப்படைந்தனர். போட்டியாளரின் கேலிப் பேச்சு, சிற்பியின் பணிவு மற்றும் புத்திசாலித்தனத்தால் ஒரு பெருமையாக மாறியது. மக்கள் அனைவரும் சிற்பிக்கே ஆதரவாகக் குரல் கொடுத்தனர். இறுதியில், அந்த நேர்மையான சிற்பியே நகரத்தின் தலைவராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்.
பாடம்
மற்றவர்களைக் கேலி செய்வதால் உயர்வு கிடைக்காது; நிதானமும் புத்திசாலித்தனமுமே உண்மையான வெற்றியைத் தரும்.
