പച്ചപ്പണിഞ്ഞ ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമത്തിൽ ആര്യൻ എന്ന ബാലൻ തന്റെ മാതാപിതാക്കളോടൊപ്പം താമസിച്ചിരുന്നു. ആ ഗ്രാമം മുഴുവൻ കൃഷിയെയാണ് ആശ്രയിച്ചിരുന്നത്. ഒരു വർഷം, ആകാശം കറുത്ത മേഘങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞിരുന്നിട്ടും ഒരു തുള്ളി മഴ പോലും പെയ്തില്ല. മേഘങ്ങൾ വരികയും പോകുകയും ചെയ്തു, പക്ഷേ മഴ നൽകിയില്ല.
ആര്യന്റെ പിതാവ് ഒരു കർഷകനായിരുന്നു. വിണ്ടുകീറിയ നിലവും വാടിക്കരിഞ്ഞ വിളകളും കണ്ട് അദ്ദേഹം വളരെയധികം വിഷമിച്ചു. ആര്യൻ തന്റെ കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി ഇരിക്കാറുള്ളതായിരുന്നു. 'എന്തുകൊണ്ടാണ് മേഘങ്ങൾ നമ്മളെ വഞ്ചിക്കുന്നത്?' അവൻ ചോദിച്ചു.
അവന്റെ അമ്മ അവനോട് പതുക്കെ പറഞ്ഞു, 'മഴ പെയ്യാതിരുന്നാൽ ആര്യൻ, ഈ വലിയ ലോകം മുഴുവൻ പട്ടിണി കൊണ്ട് കഷ്ടപ്പെടും.' ആ വാക്കുകൾ അവന്റെ മനസ്സിൽ പതിഞ്ഞു. മഴയില്ലെങ്കിൽ മനുഷ്യർ മാത്രമല്ല, മൃഗങ്ങളും പക്ഷികളും പോലും ഭക്ഷണത്തിനായി വലയുമെന്ന് അവൻ മനസ്സിലാക്കി.
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. ഒരു വൈകുന്നേരം ആകാശം പെട്ടെന്ന് ഇരുണ്ടു. ഇടിമിന്നലോടെ മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങി. ആ മഴത്തുള്ളികൾ മണ്ണിൽ പതിച്ചപ്പോൾ ആര്യൻ വലിയൊരു ആശ്വാസം അനുഭവിച്ചു. ഭൂമി വീണ്ടും ജീവൻ പ്രാപിച്ചു. ആകാശം അതിന്റെ കടമ നിർവഹിച്ചില്ലെങ്കിൽ ലോകം എത്ര വലിയ ദുരിതത്തിലാകുമെന്ന് ആര്യൻ അന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
