பசுமை நிறைந்த ஒரு சிறிய கிராமத்தில் மாறன் என்ற சிறுவன் தன் பெற்றோருடன் வாழ்ந்து வந்தான். அந்த கிராமமே விவசாயத்தை நம்பி இருந்தது. ஒரு ஆண்டு, வானம் கருமேகங்களால் சூழப்பட்டாலும், ஒரு சொட்டு மழை கூட பெய்யவில்லை. மேகங்கள் வந்து போயின, ஆனால் மழையைத் தரவில்லை. மாறனின் தந்தை ஒரு விவசாயி. நிலம் வெடித்துச் சிதறிக் கிடப்பதையும், பயிர்கள் கருகிப் போவதையும் கண்டு அவர் மிகவும் வருத்தப்பட்டார்.
மாறன் தன் நண்பர்களுடன் சேர்ந்து வானத்தைப் பார்த்துக் கொண்டே இருப்பான். 'ஏன் மேகங்கள் பொய்த்துப் போகின்றன?' என்று அவன் கேட்டான். அவனது அம்மா, 'மழை பெய்யாவிட்டால், இந்த உலகம் முழுவதும் பசியால் வாடும் மாறன்' என்று மென்மையாகச் சொன்னார். அந்த வார்த்தைகள் மாறனின் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்தன. உணவு இல்லை என்றால், மனிதர்கள் மட்டுமல்ல, விலங்குகளும் பறவைகளும் கூடத் தவிப்பார்கள் என்பதை அவன் உணர்ந்தான்.
சில நாட்கள் கழித்து, ஒரு நாள் மாலை வானம் திடீரென்று இருண்டது. இடி மின்னலுடன் மழை பெய்யத் தொடங்கியது. அந்தத் துளிகள் மண்ணைத் தொட்டபோது, மாறன் ஒரு பெரிய நிம்மதியை உணர்ந்தான். நிலம் மீண்டும் உயிர் பெற்றது. மழையின் வருகையால் கிராமமே மகிழ்ச்சியில் திளைத்தது. வானம் தன் கடமையைச் சரியாகச் செய்யாவிட்டால், உலகம் எவ்வளவு பெரிய துன்பத்தைச் சந்திக்கும் என்பதை மாறன் அன்று புரிந்துகொண்டான்.
