നന്മയുടെ വിത്ത്

ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ ലിയോ എന്ന ബാലനും അവന്റെ മുത്തശ്ശനും താമസിച്ചിരുന്നു. മുത്തശ്ശൻ ഒരു നല്ല തോട്ടക്കാരനായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം മുത്തശ്ശൻ ലിയോയ്ക്ക് ഒരു ചെറിയ സഞ്ചി വിത്തുകൾ നൽകി പറഞ്ഞു, 'ഈ വിത്തുകൾ വളരെ വിലപ്പെട്ടതാണ്. നീ ഇവയെ നന്നായി പരിപാലിച്ചാൽ, അവ നിനക്ക് എന്നും സന്തോഷം നൽകും.' ലിയോ ആവേശത്തോടെ അവ തന്റെ തോട്ടത്തിൽ നട്ടു. ദിവസവും വെള്ളമൊഴിച്ചു, ചെടികൾ വളരുന്നത് നോക്കി സന്തോഷിച്ചു. കുറച്ചു മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം ചെടികൾ പൂത്തുലഞ്ഞു. എന്നാൽ ഒരു ദിവസം കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം കളിക്കുന്ന തിരക്കിൽ ലിയോ ചെടികൾക്ക് വെള്ളമൊഴിക്കാൻ മറന്നുപോയി. ദിവസങ്ങളോളം അവൻ കളികളിൽ മുഴുകി തന്റെ കടമ മറന്നു. തിരികെ വന്നപ്പോൾ ചെടികൾ വാടിപ്പോയത് കണ്ട് ലിയോ സങ്കടപ്പെട്ടു. മുത്തശ്ശൻ അവന്റെ അരികിൽ വന്ന് പറഞ്ഞു, 'മോനേ, നന്മ ചെയ്യുന്നത് നല്ലതാണ്, എന്നാൽ ആ നന്മയെ മറന്നുപോകുന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ തെറ്റ്. നമ്മൾ ചെയ്യേണ്ട കാര്യങ്ങൾ മറന്നുപോയാൽ, നമ്മൾ നേടിയതൊക്കെയും നഷ്ടപ്പെടും.' ലിയോ തന്റെ തെറ്റ് മനസ്സിലാക്കി. അവൻ വീണ്ടും ആത്മാർത്ഥതയോടെ ചെടികളെ പരിപാലിച്ചു. തോട്ടം വീണ്ടും മനോഹരമായി വളർന്നു. നന്മ ചെയ്യുക എന്നത് വലിയ കാര്യമാണെന്നും എന്നാൽ അത് മറന്നുപോകാതിരിക്കുക എന്നത് അതിലേറെ പ്രധാനമാണെന്നും ലിയോ പഠിച്ചു.