அன்பின் விதை

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கவின் என்ற சிறுவன் தன் தாத்தாவுடன் வசித்து வந்தான். கவினின் தாத்தா ஒரு பெரிய தோட்டக்காரர். ஒரு நாள், தாத்தா கவினிடம் ஒரு சிறிய பையைத் தந்து, 'இந்த விதைகள் மிகச் சிறந்தவை. இவற்றைச் சரியான முறையில் நட்டால், இவை உனக்கு வாழ்நாள் முழுவதும் பயன் தரும்' என்று கூறினார். கவின் ஆர்வத்துடன் அந்த விதைகளைத் தன் வீட்டுத் தோட்டத்தில் நட்டான். தினமும் தண்ணீர் ஊற்றி, செடிகள் வளர்வதைப் பார்த்து மகிழ்ந்தான். சில மாதங்கள் கழித்து, அந்தச் செடிகள் பூக்கத் தொடங்கின. ஆனால், ஒருமுறை கவின் தன் நண்பர்களுடன் விளையாடச் சென்றபோது, செடிகளுக்குத் தண்ணீர் ஊற்ற மறந்துவிட்டான். அடுத்த சில நாட்களும் அவன் விளையாட்டிலேயே மூழ்கியிருந்தான். அவன் தன் கடமையை மறந்தான். ஒரு வாரம் கழித்து பார்த்தபோது, செடிகள் வாடிப் போயிருந்தன. கவின் வருத்தத்துடன் அழுதான். தாத்தா அவனிடம் வந்து, 'கவின், நாம் செய்யும் நல்ல செயல்களைச் சரியாகச் செய்வது மட்டும் போதாது, அதைத் தொடர்ந்து செய்ய வேண்டும். ஒருமுறை நாம் அறத்தையும், கடமையையும் மறந்துவிட்டால், நாம் சேர்த்த நன்மைகள் அனைத்தும் அழிந்துவிடும்' என்றார். கவின் தன் தவறை உணர்ந்தான். மீண்டும் விடாமுயற்சியுடன் செடிகளைப் பராமரித்தான். இப்போது அந்தத் தோட்டம் முன்பை விட அழகாக வளர்ந்தது. கவின் இப்போது புரிந்து கொண்டான்: நற்பண்புகளைச் செய்வது எவ்வளவு முக்கியமோ, அதை மறக்காமல் பாதுகாப்பதும் அவ்வளவு முக்கியம்.