മധുരമായ വാക്കുകളുടെ മാന്ത്രികത

ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്നൊരു ബാലൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ ബുദ്ധിമാനായിരുന്നെങ്കിലും, മറ്റുള്ളവരോട് വളരെ പരുഷമായി സംസാരിക്കുന്ന ഒരു ശീലമുണ്ടായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ അവന്റെ കൂട്ടുകാരൻ റോഹൻ അബദ്ധത്തിൽ അർജുന്റെ പുസ്തകത്തിൽ വെള്ളം വീഴ്ത്തി. അപ്പോൾ അർജുൻ ദേഷ്യപ്പെട്ട് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു, 'നിനക്ക് ഒന്നിനും കൊള്ളില്ല! നീ എപ്പോഴും എല്ലാം നശിപ്പിക്കും!' റോഹൻ സങ്കടത്തോടെ അവിടെനിന്നും പോയി. അന്ന് വൈകുന്നേരം അർജുന്റെ മുത്തച്ഛൻ അവനെ അരികിൽ വിളിച്ചു. മുത്തച്ഛൻ അവനെ രണ്ട് കാര്യങ്ങൾ കാണിച്ചു കൊടുത്തു: ഒന്ന് മൂർച്ചയുള്ള ഒരു മുള്ളൻ ചെടിയും, മറ്റൊന്ന് സുഗന്ധമുള്ള ഒരു പൂവും. 'അർജുൻ, നീ മറ്റുള്ളവരോട് പരുഷമായി സംസാരിക്കുമ്പോൾ അത് ഈ മുള്ളുകൾ പോലെയാണ്, അവ മറ്റുള്ളവരെ വേദനിപ്പിക്കുന്നു. എന്നാൽ നീ നല്ല കാര്യങ്ങൾ മധുരമായി സംസാരിക്കുമ്പോൾ, അത് ഈ പൂവ് പോലെയാണ്, അത് എല്ലാവരുടെയും മനസ്സിൽ സന്തോഷം നിറയ്ക്കും,' മുത്തച്ഛൻ പറഞ്ഞു. അർജുന് തന്റെ തെറ്റ് മനസ്സിലായി. പിറ്റേദിവസം അവൻ റോഹന്റെ അടുത്ത് ചെന്ന് പറഞ്ഞു, 'റോഹൻ, എന്നോട് ക്ഷമിക്കൂ. ഞാൻ നിന്നോട് മോശമായി സംസാരിച്ചു. നമുക്ക് വീണ്ടും കൂട്ടുകാരാകാം.' റോഹൻ സന്തോഷത്തോടെ അർജുനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. അർജുന്റെ മനസ്സ് അന്ന് വളരെ ശാന്തമായിരുന്നു.