இனிமையான சொற்களின் வலிமை

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். கதிர் மிகவும் புத்திசாலி, ஆனால் அவனுக்கு ஒரு கெட்ட பழக்கம் இருந்தது. அவன் எப்போதும் மற்றவர்களிடம் கோபமாகவும், கடுகடுவென்றும் பேசுவான். ஒருமுறை, அவனது நண்பன் முகிலன் ஒரு சிறிய தவறு செய்தான். கதிர் அவனைப் பார்த்து, 'நீ ஒரு முட்டாள்! உன்னால் எதுவுமே செய்ய முடியாது!' என்று உரக்கக் கத்தினான். முகிலன் வருத்தத்துடன் அங்கிருந்து நகர்ந்து சென்றான். அன்று மாலை, கதிரின் தாத்தா அவனிடம் ஒரு சிறிய சோதனையைச் செய்துகாட்டினார். தாத்தா ஒரு காய்ந்த மரம் மற்றும் ஒரு செடியைக் காட்டினார். 'கதிர், இந்த காய்ந்த மரத்தைப் பார். இது எவ்வளவு கடினமாக இருக்கிறது! அதேபோல், நீ மற்றவர்களிடம் கடுமையாகப் பேசும்போது, உன் வார்த்தைகள் இந்த மரத்தைப் போலக் குத்துகின்றன. ஆனால், நீ ஒரு விஷயத்தைச் சொல்லும்போது அது பயனுள்ளதாகவும், அதே சமயம் இனிமையாகவும் இருந்தால், அது இந்தச் செடியைப் போலப் பிறர் மனதில் வளரும்,' என்றார். கதிர் தன் தவறை உணர்ந்தான். அடுத்த நாள், முகிலனிடம் சென்று, 'மன்னிக்கவும் முகிலன், நான் கோபத்தில் தவறாகப் பேசிவிட்டேன். நாம் மீண்டும் நண்பர்களாக இருக்கலாம்வா?' என்று அன்பாகக் கேட்டான். முகிலன் புன்னகையுடன் கதிரை அணைத்துக் கொண்டான். கதிரின் உள்ளம் அன்று மிகவும் லேசாகவும், மகிழ்ச்சியாகவும் இருந்தது.