പച്ചപ്പാർന്ന ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ ആർതർ എന്നൊരു വലിയ മനുഷ്യൻ താമസിച്ചിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന് വലിയ കൃഷിയിടങ്ങളും വലിയൊരു വീടും ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ ഗ്രാമത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സമ്പന്നനായിരുന്നു അദ്ദേഹം. എന്നാൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സമ്പത്തിനേക്കാൾ ഗ്രാമവാസികൾ ബഹുമാനിച്ചത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിനയത്തെയായിരുന്നു.
ഒരിക്കൽ, ഗ്രാമത്തിലെ ചന്തയിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന ലിയോ എന്ന കുട്ടി ഓടിവരുന്നതിനിടയിൽ അറിയാതെ ആർതറുടെ തോളിൽ ഇടിച്ചു. പേടിച്ചുപോയ ലിയോ, 'ക്ഷമിക്കണം സാർ, ഞാൻ അറിയാതെ ചെയ്തുപോയതാണ്' എന്ന് പറഞ്ഞ് തലതാഴ്ത്തി നിന്നു. ലിയോയുടെ തെറ്റിൽ ആർതർ ദേഷ്യപ്പെടുമെന്ന് ഗ്രാമവാസികൾ കരുതി. കാരണം, വലിയ പണമുള്ളവർ പലപ്പോഴും അഹങ്കാരികളാകാറുണ്ട്.
എന്നാൽ ആർതർ ചെയ്തത് മറ്റൊന്നായിരുന്നു. അദ്ദേഹം ലിയോയുടെ തോളിൽ കൈവെച്ച് പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു, 'സാരമില്ല കുട്ടീ, നിനക്ക് പരിക്കൊന്നും लगीല്ലല്ലോ, അതുമതി'. ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് ലിയോയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. ആർതറുടെ പണത്തേക്കാൾ വലിയ സമ്പത്ത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സിലെ വിനയമാണെന്ന് ആ ഗ്രാമം തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
