ஒரு அழகான கிராமத்தில் ஆதித்யா என்ற ஒரு பெரிய நிலக்கிழார் வாழ்ந்து வந்தார். அவரிடம் நிறைய நிலங்களும், பணமும், பெரிய மாளிகையும் இருந்தது. ஆனால், ஆதித்யாவின் ஒரு குணம் அந்த கிராமத்தையே வியக்க வைத்தது. அவர் எவ்வளவு பெரிய செல்வந்தராக இருந்தாலும், யாரிடமும் கர்வத்துடன் பேசமாட்டார்.
ஒரு நாள், அந்த கிராமத்திற்குப் புதியதாக ஒரு சிறுவன் வந்தான். அவன் பெயர் கவின். கவின் மிகவும் ஏழ்மையான குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவன், ஆனால் அவன் மிகவும் புத்திசாலி. ஒருமுறை கிராமத்துத் திருவிழாவில், ஆதித்யா தனது விலை உயர்ந்த ஆபரணங்களை அணிந்து கொண்டு நடந்து சென்றார். அப்போது தற்செயலாக கவின் ஓடி வந்தபோது, ஆதித்யாவின் காலில் மோதிவிட்டான். கவின் பயந்து நடுங்கினான், 'மன்னிக்கவும் ஐயா!' என்று கூறிவிட்டுத் தலைகுனிந்து நின்றான்.
கிராமத்தினர் அனைவரும், 'இப்போது ஆதித்யா கோபப்படுவார், ஏழைச் சிறுவன் தன் ஆடையில் அழுக்கு வைத்துவிட்டானே என்று திட்டுவார்' என்று நினைத்தார்கள். ஆனால், ஆதித்யா மென்மையாகக் கீழே குனிந்து, கவினின் தோளில் கை வைத்து, 'பரவாயில்லை தம்பி, நீ விழுந்துவிடவில்லை என்றால் போதும்' என்று புன்னகையுடன் கூறினார். அந்தச் சிறுவனின் கண்களில் கண்ணீர் வந்தது. ஆதித்யாவின் அந்தப் பணிவு, அந்தச் சிறுவனுக்குப் பெரிய பாடத்தைக் கற்பித்தது. ஆதித்யா தனது செல்வத்தால் மட்டுமல்ல, தனது பண்பால் அந்த ஊரையே வென்றார்.
