സ്നേഹത്തിന്റെ കരുത്ത്

ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്ന് പേരുള്ള ഒരു ബാലൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ ഗ്രാമത്തിൽ മാധവൻ എന്നൊരു വൃദ്ധൻ താമസിച്ചിരുന്നു. അദ്ദേഹം വളരെ കർക്കശമായ ജീവിതം നയിക്കുന്ന ആളായിരുന്നു. പലപ്പോഴും ദിവസങ്ങളോളം ഭക്ഷണം കഴിക്കാതെ അദ്ദേഹം തപസ്സ് ചെയ്യുമായിരുന്നു. 'വിശപ്പിനെ അതിജീവിക്കാനുള്ള കരുത്ത് എനിക്കുണ്ട്' എന്ന് അദ്ദേഹം അഭിമാനത്തോടെ പറയുമായിരുന്നു. ഒരു വർഷം ആ ഗ്രാമത്തിൽ കഠിനമായ വരൾച്ച ഉണ്ടായി. കൃഷികൾ നശിച്ചുപോയി, ആളുകൾ ഭക്ഷണത്തിനായി കഷ്ടപ്പെട്ടു. അർജുൻ ഒരു ദിവസം മീര എന്ന കൊച്ചു പെൺകുട്ടിയെ കണ്ടു. വിശപ്പ് സഹിക്കാനാവാതെ അവൾ കരയുകയായിരുന്നു. അർജുന്റെ കയ്യിൽ ആ ദിവസത്തെ ഭക്ഷണത്തിനായി ഒരു ചെറിയ കഷ്ണം റൊട്ടി മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അവനും നല്ല വിശപ്പുണ്ടായിരുന്നു, എങ്കിലും മീരയുടെ കണ്ണുനീർ കണ്ടപ്പോൾ അവന് അത് നൽകാൻ തോന്നി. അവൻ ആ റൊട്ടി അവൾക്ക് നൽകി. മീര സന്തോഷത്തോടെ അത് കഴിച്ചപ്പോൾ അർജുന്റെ മനസ്സിൽ വലിയൊരു സംതൃപ്തി തോന്നി. ഇത് കണ്ട മാധവൻ തന്റെ തപസ്സിനേക്കാൾ വലിയ കാര്യം മറ്റൊരാളുടെ വിശപ്പടക്കുന്നതാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു.