அன்பின் வலிமை

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன். அதே கிராமத்தில் சோமு என்ற ஒரு முதியவர் இருந்தார். சோமு ஒரு துறவியைப் போல வாழ்ந்து வந்தார். அவர் பல நாட்கள் உணவு உண்ணாமல் தவம் இருப்பார். 'பசியைத் தாங்கும் வலிமை எனக்கு இருக்கிறது' என்று அவர் பெருமையுடன் சொல்வார். ஒரு நாள், கிராமத்தில் கடும் வறட்சி ஏற்பட்டது. வயல்கள் காய்ந்து போயின. மக்கள் உணவின்றித் தவித்தனர். அப்போது, ஒரு சிறிய குடும்பம் பசியால் வாடினார்கள். அந்தத் தம்பதியினரின் குழந்தை, நிலா, பசியால் அழுதுகொண்டே இருந்தது. கதிர் இதைப் பார்த்தான். அவனிடம் ஒரு சிறிய ரொட்டித் துண்டு மட்டுமே இருந்தது. அவன் அதைத் தான் சாப்பிடலாம் என்று நினைத்தான். ஆனால், நிலாவின் அழுகுரல் அவன் மனதை மாற்றியது. கதிர் தன் ரொட்டியை நிலாவிடம் கொடுத்தான். நிலா அதைச் சாப்பிட்டு சிரித்தபோது, கதிரின் உள்ளம் மகிழ்ச்சியில் நிறைந்தது. இதைப் பார்த்த சோமு, தன் தவத்தின் வலிமையை விட, ஒருவரின் பசியைப் போக்கும் கதிரின் செயல் மிகப்பெரியது என்பதை உணர்ந்து அமைதியாகத் தலைவணங்கினார்.