കരുണയുടെ വെളിച്ചം

ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ കവി എന്ന് പേരുള്ള ഒരു ബാലൻ താമസിച്ചിരുന്നു. കവി വളരെ ബുദ്ധിമാനായിരുന്നു, എന്നാൽ അവന് മറ്റുള്ളവരോട് കരുണ കാണിക്കാൻ അറിയില്ലായിരുന്നു. എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും യുക്തി മാത്രം നോക്കുന്ന സ്വഭാവമായിരുന്നു അവന്റേത്. ഒരു ദിവസം, തന്റെ കൂട്ടുകാരൻ അർജുൻ ഒരു മുറിവേറ്റ പക്ഷിയെ പരിപാലിക്കുന്നത് കവി കണ്ടു. 'അർജുൻ, ഇതിൽ നിന്ന് നിനക്ക് എന്ത് കിട്ടാനാണ്? സമയം കളയുന്നതിൽ എന്ത് അർത്ഥമാണുള്ളത്?' കവി പരിഹാസത്തോടെ ചോദിച്ചു. അർജുൻ ശാന്തനായി പറഞ്ഞു, 'കവി, ഇത് ലാഭത്തിന് വേണ്ടിയല്ല, സ്നേഹം കൊണ്ട് ചെയ്യുന്നതാണ്.' അന്ന് രാത്രി കവി ഒരു പുസ്തകം വായിച്ചു. അതിൽ ഒരു വലിയ പണ്ഡിതനെക്കുറിച്ച് എഴുതിയിരുന്നു. അദ്ദേഹം ലോകത്തിന്റെ സത്യം തേടി അലഞ്ഞു, പക്ഷേ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ കരുണ ഇല്ലാതിരുന്നതിനാൽ, അദ്ദേഹം കണ്ടെത്തിയ സത്യം വെറുമൊരു നിഴൽ പോലെ ശൂന്യമായിരുന്നു. അറിവ് ഒരു വിളക്ക് പോലെയാണെന്നും, ആ വിളക്ക് കത്താൻ സ്നേഹം എന്ന എണ്ണം വേണമെന്നും കവി തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പിറ്റേദിവസം, കവി അർജുന്റെയും ആ പക്ഷിയുടെയും കൂടെ ചേർന്നു. അവന്റെ മനസ്സിൽ പുതിയൊരു വെളിച്ചം ഉദിച്ചു.