அன்பும் அறிவும்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். கதிர் மிகவும் புத்திசாலி, ஆனால் அவனிடம் ஒரு குறை இருந்தது. அவன் எதையும் தர்க்கரீதியாக மட்டுமே பார்த்தான்; மற்றவர்களின் உணர்வுகளைப் புரிந்து கொள்ளும் இரக்கம் அவனிடம் இல்லை. ஒரு நாள், அவன் தனது தோழன் மாறனைப் பார்த்தான். மாறன் ஒரு காயமடைந்த பறவைக்கு உணவளித்துக் கொண்டிருந்தான். கதிர் சிரித்துக்கொண்டே கேட்டான், 'மாறா, அந்தப் பறவை உனக்கு என்ன செய்யப்போகிறது? இது நேர விரயம், இதைக் கவனித்து பயன் என்ன?' மாறன் அமைதியாகச் சொன்னான், 'கதிர், இது பயன் பார்ப்பதற்கான விஷயம் அல்ல, இது அன்பின் விஷயம்.' அன்று மாலை, கதிர் ஒரு பழைய புத்தகத்தைப் படித்தான். அதில் ஒரு கதை இருந்தது: ஒருவன் மிகுந்த அறிவாளியாக இருந்து, உலகத்தின் உண்மையான பொருளைத் தேடினான். ஆனால், அவனிடம் கருணை இல்லாததால், அவன் தேடிய அந்த உண்மை அவனுக்கு ஒரு வெறும் நிழலாகவே தெரிந்தது. கதிர் அப்போதுதான் உணர்ந்தான், அறிவு என்பது ஒரு விளக்கின் ஒளி போன்றது, ஆனால் அன்பு என்பது அந்த ஒளியைத் தரும் எண்ணெய் போன்றது. அன்பு இல்லா அறிவு, உயிர் இல்லாத உடல் போன்றது. அடுத்த நாள், கதிர் மாறனிடம் சென்று, அந்தப் பறவையைத் தானும் கவனித்துக் கொள்ளத் தொடங்கினான். அவனது அறிவுக்குக் கூடாத ஒரு புதிய தெளிவு அவனுக்குக் கிடைத்தது.