സത്യത്തിന്റെ മഹത്വം

ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്ന ബാലനും അവന്റെ പിതാവ് വിക്രമനും താമസിച്ചിരുന്നു. വിക്രമൻ വലിയൊരു മനുഷ്യനായിരുന്നു; അദ്ദേഹം ധാരാളം ദാനധർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യുന്നവനും കഠിനമായ തപസ്സ് ചെയ്യുന്നവനുമായിരുന്നു. ഗ്രാമവാസികൾ അദ്ദേഹത്തെ ബഹുമാനിച്ചിരുന്നു. ഒരു ദിവസം, കളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന അർജുന് ഗ്രാമത്തലവൻ നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു സ്വർണ്ണ മോതിരം തന്റെ തോട്ടത്തിൽ നിന്ന് ലഭിച്ചു. ഇത് കണ്ടപ്പോൾ വിക്രമൻ പറഞ്ഞു, 'അർജുൻ, ഇത് നമുക്ക് കുറച്ചുനാൾ ഒളിപ്പിച്ചു വെക്കാം. സത്യം പറഞ്ഞാൽ നമ്മുടെ സൽപ്പേരിന് എന്തെങ്കിലും കുഴപ്പമുണ്ടാകുമോ എന്ന് ഞാൻ ഭയപ്പെടുന്നു.' എന്നാൽ അർജുന്റെ മനസ്സ് അസ്വസ്ഥമായിരുന്നു. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ അവൻ നേരെ ഗ്രാമത്തലവന്റെ അടുത്ത് ചെന്ന് മോതിരം തിരികെ നൽകി. അവൻ സത്യം തുറന്നു പറഞ്ഞു. വിക്രമന്റെ വലിയ ദാനധർമ്മങ്ങളേക്കാൾ, അർജുന്റെ ആ സത്യസന്ധതയെയാണ് ഗ്രാമവാസികൾ അഭിനന്ദിച്ചത്. മനസ്സാകെ സത്യം ഉൾക്കൊണ്ട് സംസാരിക്കുന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ പുണ്യം എന്ന് അർജുൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.