உண்மையின் உயர்வு

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிரும் அவனது தந்தை சோமுவும் வாழ்ந்து வந்தனர். சோமு அந்த ஊரில் மிகவும் புகழ்பெற்றவர். அவர் பெரிய அளவில் தானங்களைச் செய்வார், பல நாட்களுக்குத் தவமும் செய்வார். மக்கள் அவரைப் பார்த்து வியப்பார்கள். ஒருநாள், கிராமத்தின் பெரியவர் ஒருவருக்கு விலை உயர்ந்த ஒரு தங்கக் கைக்கடிகாரம் காணாமல் போனது. அந்தத் தங்கம் கதிரின் வீட்டுத் தோட்டத்தில் தான் கிடந்தது. கதிரின் தந்தை சோமு, 'யாரும் பார்க்கவில்லை, நாம் இதைச் சத்தமில்லாமல் மறைத்துவிடலாம், இல்லையென்றால் நம் புகழுக்குக் களங்கம் வந்துவிடும்' என்று கூறினார். ஆனால், கதிர் பயந்தாலும் உண்மையைச் சொல்லத் துணிந்தான். அவன் நேராகச் சென்று பெரியவரிடம், 'ஐயா, தவறுதலாக எங்கள் தோட்டத்தில் இது கிடைத்துவிட்டது' என்று உண்மையைச் சொன்னான். சோமுவின் தானங்களை விட, கதிரின் அந்தத் துணிச்சலான உண்மைதான் அந்த ஊர் பெரியவர் மற்றும் மக்களால் போற்றப்பட்டது. உண்மையைச் சொல்வது என்பது வெறும் வார்த்தையல்ல, அது மனதின் தூய்மை என்று கதிர் அன்று புரிந்துகொண்டான்.