വിവേകിയായ ഗുരുവും കുസൃതിക്കാരനായ ബാലനും

ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്നൊരു കുട്ടി ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ വളരെ ബുദ്ധിയുള്ളവനായിരുന്നു, ചുറ്റുമുള്ള കാര്യങ്ങൾ പെട്ടെന്ന് നിരീക്ഷിക്കാനുള്ള കഴിവ് അവനുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ അവന് പഠനത്തോട് വലിയ താൽപ്പര്യമില്ലായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം ഗ്രാമത്തിലെ മുതിർന്ന ശില്പിയായ മാധവൻ നായർ ഗ്രാമക്ഷേത്രത്തിനായി ഒരു വലിയ ശില്പം നിർമ്മിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. അർജുൻ ഓടിവന്ന് പറഞ്ഞു, 'മാധവൻ നായരേ, നിങ്ങൾ ആ കല്ല് ഇങ്ങനെ വെക്കരുത്, ഇങ്ങനെ വെച്ചാൽ കൂടുതൽ ഭംഗിയുണ്ടാകും!' അർജുന്റെ നിർദ്ദേശങ്ങൾ കേൾക്കാൻ നല്ല ബുദ്ധിപരമായ കാര്യങ്ങളായിരുന്നു. പക്ഷേ മാധവൻ നായർ അത് ഗൗരവമായി എടുത്തില്ല. കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം, ശില്പകലയെക്കുറിച്ച് ആഴത്തിൽ പഠിച്ച മാധവൻ നായർ അതിമനോഹരമായ ഒരു ശില്പം പൂർത്തിയാക്കി. അർജുൻ അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു, 'എന്റെ നിർദ്ദേശങ്ങൾ ഇത്ര നല്ലതായിരുന്നിട്ടും എന്തുകൊണ്ടാണ് നിങ്ങൾ അത് സ്വീകരിക്കാതിരുന്നത്?' മാധവൻ നായർ അവനെ അരികിൽ ഇരുത്തി പറഞ്ഞു, 'അർജുൻ, നിനക്ക് നല്ല നിരീക്ഷണ പാടവമുണ്ട്, അത് നല്ലതാണ്. എന്നാൽ ഒരു വിഷയത്തെക്കുറിച്ച് ആഴത്തിൽ പഠിക്കാത്ത ഒരാളുടെ അഭിപ്രായം എത്ര മികച്ചതാണെങ്കിലും, ആ വിഷയത്തിൽ അറിവുള്ളവർ അത് പൂർണ്ണമായി അംഗീകരിക്കില്ല. ശരിയായ അറിവും പരിശീലനവും ഉണ്ടെങ്കിൽ മാത്രമേ ഒരു ആശയത്തിന് മൂല്യമുണ്ടാകൂ.'