அறிவாளியின் தேர்வு

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். கதிர் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், எதையும் விரைவாகச் செய்து முடிப்பவன். அவனுக்குப் படிப்பின் மீது பெரிய ஆர்வம் இல்லை, ஆனால் அவனிடம் ஒரு தனித்திறமை இருந்தது; அவன் இயற்கையைத் தன்னிச்சையாகக் கவனித்து பல விஷயங்களைச் சொல்ல முடியும். ஒருமுறை அந்த ஊர் பெரியவர் சோமு தாத்தா, கிராமத்துத் திருவிழாவிற்காக ஒரு பெரிய ஓவியம் வரைய முடிவு செய்தார். அப்போது கதிர் ஓடி வந்து, 'தாத்தா, நீங்கள் இப்படி வரைய不要, இப்படி வரைந்தால் இன்னும் அழகாக இருக்கும்!' என்று பல யோசனைகளைக் கூறினான். கதிரின் யோசனைகள் கேட்பதற்கு மிகவும் புத்திசாலித்தனமாகத் தெரிந்தன. ஆனால், சோமு தாத்தா கதிரின் பேச்சைக் கேட்டு வியக்கவில்லை. அவர் மென்மையாகச் சிரித்தார். சில நாட்கள் கழித்து, ஊர் பள்ளியின் ஆசிரியர் ரவி ஒரு புதிய கலைப் பாணியைக் கற்றுக்கொண்டு வந்தார். அவர் சொன்ன நுணுக்கங்களை வைத்து சோமு தாத்தா ஒரு அற்புதமான ஓவியத்தை வரைந்தார். கதிர் இதைப் பார்த்து, 'தாத்தா, என் யோசனைகள் இவ்வளவு நன்றாக இருந்தும் ஏன் நீங்கள் அதைச் செய்யவில்லை?' என்று கேட்டான். சோமு தாத்தா அவனைக் கொஞ்சி, 'கதிர், உன்னிடம் நல்ல பொது அறிவு இருக்கிறது, அது மிகச் சிறப்பானது. ஆனால், ஒரு கலை அல்லது ஒரு அறிவியல் முறையைச் சரியாகக் கற்றுத் தெரியாத ஒருவரின் கருத்தை, அந்தத் துறையில் நிபுணத்துவம் பெற்றவர்கள் முழுமையாக ஏற்க மாட்டார்கள். முறையான கல்வியும் பயிற்சியும் இருந்தால் மட்டுமே அந்த அறிவு உண்மையானதாகக் கருதப்படும்' என்றார்.