കരുണയുള്ള കണ്ണുകൾ

മനോഹരമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്ന് പേരുള്ള ഒരു ബാലൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. പാടുക എന്നതായിരുന്നു അവന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഇഷ്ടം. ഗ്രാമത്തിലെ ഉത്സവത്തിനായി അവൻ ഒരു പാട്ട് തയ്യാറാക്കിയിരുന്നു. അർജുന് നല്ല ശബ്ദമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, മറ്റുള്ളവരോട് കാണിക്കുന്ന കരുണ വളരെ കുറവായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം, വഴിയിൽ വെച്ച് വൃദ്ധനായ രാഘവൻ നായർ വീഴുന്നത് അവൻ കണ്ടു. എന്നാൽ സഹായിക്കുന്നതിന് പകരം, 'എന്റെ പാട്ടു പരിശീലനം വൈകിപ്പോകുമല്ലോ' എന്ന് കരുതി അവൻ മുഖം ചുളിച്ചു നടന്നുപോയി. ഇതുകണ്ട ഗ്രാമത്തിലെ ഒരു മുതിർന്ന വ്യക്തി അവനെ അരികിലേക്ക് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു, 'അർജുൻ, താളം ഇല്ലാത്ത പാട്ട് കേൾക്കാൻ രസമില്ലാത്തതുപോലെ, മറ്റുള്ളവരോട് കരുണ കാണിക്കാത്ത കണ്ണുകൾക്കും ഒരു പ്രയോജനവുമില്ല.' അർജുന് തന്റെ തെറ്റ് മനസ്സിലായി. അന്നുമുതൽ അവൻ പാട്ടുകൾ പാടുക മാത്രമല്ല, മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കാൻ കരുണയുള്ള കണ്ണുകളോടെ നോക്കാനും പഠിച്ചു.