அன்புள்ள கண்கள்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனுக்குப் பாட்டுப் பாடுவது என்றால் உயிர். ஒருமுறை கிராமத் திருவிழாவில் பாடுவதற்கு அவன் ஒரு அழகான பாடலைத் தயார் செய்தான். ஆனால், கதிர் பார்ப்பதற்கு மிகவும் அழகாக இருந்தாலும், அவன் மற்றவர்களிடம் அன்பாகப் பேசமாட்டான். ஒருநாள், ஊர் முதியவர் சோமு தாத்தா கீழே விழுந்து கிடப்பதைப் பார்த்தான். கதிர் அவரிடம் ஓடிச் சென்று உதவி செய்யவில்லை; மாறாக, 'அடடா, என் பாட்டுப் பயிற்சியைத் தள்ளிப் போட வேண்டுமே!' என்று முகத்தைச் சுளித்துவிட்டுத் தன் வேலையைப் பார்க்கச் சென்றான். இதைப் பார்த்த ஊர் பெரியவர், கதிரைத் தன் அருகில் அழைத்தார். 'கதிர், நீ பாடும் பாடல் எவ்வளவு இனிமையாக இருந்தாலும், அதில் ஒரு தாளம் இல்லையென்றால் அது வெறும் சத்தம் மட்டுமே. அதுபோலவே, உனது கண்கள் அழகாக இருக்கலாம், ஆனால் அதில் மற்றவர்கள் மீது கருணை இல்லையென்றால், அந்த கண்களுக்குப் பயன் என்ன?' என்றார். கதிர் தன் தவறை உணர்ந்தான். அன்று முதல், அவன் பாடலை மட்டும் பாடவில்லை; மற்றவர்களின் துன்பத்தைப் பார்த்து இரங்கும் அன்பான கண்களையும், கனிவான குணத்தையும் வளர்த்துக்கொண்டான்.