കാരുണ്യമില്ലാത്ത ഹൃദയവും മരങ്ങളും

പണ്ട് ഒരു വലിയ ഗ്രാമത്തിൽ വിക്രം എന്നൊരു ധനികൻ താമസിച്ചിരുന്നു. അവന് വലിയ കൃഷിയിടങ്ങളും സമ്പത്തും ഉണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ അവന് മറ്റുള്ളവരോട് ഒട്ടും കരുണയില്ലായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം കഠിനമായ ചൂടിൽ ദാഹിച്ചു വലഞ്ഞ ഒരു വൃദ്ധൻ വിക്രമിന്റെ വീട്ടിലെത്തി സഹായം ചോദിച്ചു. എന്നാൽ വിക്രം അവനെ ഒന്ന് നോക്കുക പോലും ചെയ്തില്ല. ഗ്രാമത്തിലെ മുതിർന്ന ആളായ മാധവൻ നായർ ഇത് കണ്ടുനിന്നു. കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം വിക്രം ഒരു വലിയ വിരുന്ന് നടത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. അപ്പോൾ ഒരു കൊച്ചു കുട്ടി ഓടിവന്നപ്പോൾ വിക്രമിന്റെ വിലകൂടിയ വസ്ത്രത്തിൽ വെള്ളം വീണു. വിക്രം ആ കുട്ടിയെ കഠിനമായി ശകാരിച്ചു. അപ്പോൾ മാധവൻ നായർ വിക്രമിനെ അരികിൽ വിളിച്ച് പറഞ്ഞു, 'മകനേ, ഈ മരങ്ങളെ നോക്കൂ. അവ തണലും ഫലങ്ങളും നൽകുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ദാഹിച്ചു വരുന്നവന്റെ വേദനയോ തളർന്നു വരുന്നവന്റെ കഷ്ടപ്പാടോ അവ കാണുന്നില്ല. കണ്ണുണ്ടായിട്ടും മറ്റുള്ളവരുടെ അവസ്ഥ കാണാത്ത മനുഷ്യൻ ആ മരങ്ങളെപ്പോലെയാണ്.' ഈ വാക്കുകൾ വിക്രമിനെ ചിന്തിപ്പിച്ചു. തന്റെ സമ്പത്തിനേക്കാൾ വലുത് മറ്റുള്ളവരോടുള്ള കരുണയാണെന്ന് അവൻ മനസ്സിലാക്കി.