அன்பற்ற அரசனும் அருட்கொடையும்

முன்னொரு காலத்தில், சோழ தேசத்தின் எல்லையில் ஒரு அழகான கிராமம் இருந்தது. அங்கு இளங்கோவன் என்ற ஒரு இளம் நிலச்சுவாமி வாழ்ந்து வந்தான். அவன் மிகவும் செல்வந்தன், ஆனால் அவனிடம் ஒரு பெரிய குறை இருந்தது; அவனுக்கு மற்றவர்கள் மீது இரக்கம் என்பதே தெரியாது. ஒரு நாள், கடும் வெயில் காலத்தில், ஒரு முதியவர் தாகத்தால் தவித்துக் கொண்டே அவனது தோட்டத்தில் வந்தான். 'தம்பி, கொஞ்சம் தண்ணீர் கிடைக்குமா?' என்று கேட்டான். இளங்கோவன் அவனைத் திரும்பிப் பார்க்கவே இல்லை. அவன் தன் பணத்தையும் சொத்தையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். முதியவர் அங்கிருந்து சென்றார். ஆனால், அந்த கிராமத்தின் பெரியவர், தாத்தா மாணிக்கம் இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அடுத்த நாள், இளங்கோவன் ஒரு பெரிய திருவிழாவிற்குத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தான். அப்போது ஒரு சிறுவன் தவறி விழுந்து அவனது விலை உயர்ந்த ஆடையைக் கிழித்துவிட்டான். இளங்கோவன் கோபத்துடன் அவனைத் திட்டியான். அப்போது மாணிக்கம் தாத்தா அவனிடம் மெதுவாகச் சொன்னார், 'தம்பி, மரங்களைப் பார். அவை எவ்வளவு உயரமாக இருந்தாலும், தாகத்தோடு வரும் பறவைகளுக்கோ, நிழல் தேடி வரும் வழிப்போக்கர்களுக்கோ எதையும் மறுப்பதில்லை. அவை கண்களைக் கொண்டிருந்தாலும், ஒரு உயிரின் துயரத்தைக் கண்டு இரங்கும் குணம் அவற்றுக்கு இல்லை என்று சொல்வார்கள். ஆனால், மனிதர்களாகிய நாம் கண்களைக் கொண்டு, மற்றவர்களின் தேவையைப் பார்த்துப் புன்னகைக்கத் தெரியாமல் இருந்தால், நாம் அந்த மரங்களைப் போன்றவர்கள்தான்.' அந்த வார்த்தைகள் இளங்கோவனின் இதயத்தைத் தைத்தது. அன்று முதல், அவன் தன் செல்வத்தை மற்றவர்களின் நலனுக்காகப் பயன்படுத்தத் தொடங்கினான்.