കരുണയുള്ള കണ്ണുകൾ

ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ ആര്യൻ എന്നൊരു ബാലൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ പിതാവായ വിക്രം വലിയൊരു തറവാട്ടുകാരനായിരുന്നു, എന്നാൽ വളരെ കർക്കശക്കാരനും ഗൗരവക്കാരനുമായിരുന്നു അദ്ദേഹം. മറ്റുള്ളവരെ നോക്കുന്നതിലൂടെ വിക്രം എപ്പോഴും അവരെ വിലയിരുത്തുകയേ ചെയ്തിരുന്നുള്ളൂ. ഒരു ദിവസം ഗ്രാമത്തിലെ ഉത്സവത്തിനിടെ, ലിയോ എന്ന ഒരു ചെറിയ കുട്ടി അറിയാതെ വിക്രമിന്റെ കാല്ക്കൽ ഒരു മൺവിളക്ക് ഉടച്ചു കളഞ്ഞു. പേടിച്ചുവിറച്ച ലിയോയെ വിക്രം നോക്കിയത് വളരെ ക്രൂരമായ ഒരു നോട്ടമായിരുന്നു; ആ കണ്ണുകളിൽ ഒരു കാരുണ്യവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇത് കണ്ടുനിന്ന സാമുവൽ എന്ന വൃദ്ധൻ കുട്ടിയെ ചേർത്തുപിടിച്ച് ആശ്വസിപ്പിച്ചു. ശേഷം അദ്ദേഹം വിക്രമിനോട് പറഞ്ഞു, 'വിക്രം, കണ്ണുകൾ വെറുതെ കാഴ്ച കാണാൻ മാത്രമല്ല, മറ്റുള്ളവരുടെ വേദന മനസ്സിലാക്കാനും കൂടിയുള്ളതാണ്. സ്നേഹമില്ലാത്ത നോട്ടം കാഴ്ചയില്ലാത്തവനെപ്പോലെയാണ്.' വിക്രമിന് തന്റെ തെറ്റ് മനസ്സിലായി. കാഴ്ചയുള്ളവർക്ക് സ്നേഹപൂർണ്ണമായ നോട്ടം ഉണ്ടെങ്കിൽ മാത്രമേ അവർ യഥാർത്ഥ മനുഷ്യരാകുന്നു എന്ന് അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിഞ്ഞു.