அன்பான கண்கள்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் என்ற ஒரு சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் அவனது தந்தை சோமநாதன் மிகவும் கண்டிப்பானவர். சோமநாதன் ஒரு பெரிய பண்ணையார். அவர் எப்போதும் முகத்தில் ஒரு嚴மான கோபத்தையும், மற்றவர்களைக் குறைத்து மதிப்பிடும் பார்வையும் வைத்திருப்பார். ஒருமுறை, கிராமத்துத் திருவிழாவில், ஒரு சிறுவன் தவறுதலாக சோமநாதனின் காலடியில் ஒரு சிறிய மண்விளக்கை உடைத்துவிட்டான். அந்தச் சிறுவன் பயந்து நடுங்கிக்கொண்டிருந்தான். சோமநாதன் அவனைப் பார்த்த விதம் மிகவும் பயங்கரமாக இருந்தது; அவர் கண்களில் கருணை இல்லை, வெறும் கோபம் மட்டுமே இருந்தது. ஆனால், அதே கிராமத்தில் இருந்த முதியவர் கதிர்வேல், அந்தச் சிறுவனைத் தட்டிக்கொடுத்து, அவனது பயத்தைப் போக்கினார். கதிர்வேல் சோமநாதனைப் பார்த்து, 'சோமநாதா, கண்கள் என்பது பார்ப்பதற்கு மட்டுமல்ல, மற்றவர்களின் உணர்வுகளைப் புரிந்துகொள்ளவும் பயன்பட வேண்டும்' என்று மென்மையாகச் சொன்னார். சோமநாதன் அன்று realization அடைந்தார். வெறும் கண்களைக் கொண்டிருப்பதை விட, மற்றவர்களின் வலியைப் பார்க்கும் அன்பான பார்வையைத் தொடர்வதே உண்மையான மனிதத்தன்மை என்பதை அவர் உணர்ந்தார். அன்றிலிருந்து அவர் தனது பார்வையில் மென்மையைக் கொண்டுவந்தார்.