മൗനത്തിന്റെ ഭാഷ

ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്നൊരു ബാലൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ മിടുക്കനായിരുന്നുവെങ്കിലും തന്റെ വികാരങ്ങൾ പുറത്തു കാണിക്കാൻ മടിയുള്ളവനായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം, അവന്റെ മുത്തച്ഛൻ മാധവൻ പഴയൊരു മരപ്പെട്ടിയെടുത്ത് പരിശോധിക്കുകയായിരുന്നു. മാധവൻ ആ പെട്ടിക്കുള്ളിലെ ഒരു ചെറിയ പട്ടുപ്പെട്ടി എടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, അർജുൻ പെട്ടെന്ന് മുന്നോട്ട് വന്ന് പറഞ്ഞു, 'മുത്തച്ഛാ, അത് തുറക്കരുത്!' അർജുന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരുതരം പരിഭ്രമം ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ എന്തുകൊണ്ട് തടയുന്നു എന്ന് വിശദീകരിച്ചില്ല. എന്നാൽ മാധവൻ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ആഴത്തിൽ നോക്കി. മാധവൻ ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല, പകരം ശാന്തമായി പറഞ്ഞു, 'അർജുൻ, ആ പെട്ടിക്കുള്ളിലെ പഴയ സംഗീതപ്പെട്ടി ഉടഞ്ഞുപോകുമെന്ന് നിനക്ക് പേടിയാണോ?' അർജുൻ സ്തംഭിച്ചുപോയി. താൻ ഒന്നും പറഞ്ഞിട്ടില്ലെങ്കിലും തന്റെ മനസ്സ് മുത്തച്ഛൻ വായിച്ചെടുത്തു എന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. 'നീ ഒന്നും പറയാതെ തന്നെ നിന്റെ മനസ്സ് എനിക്ക് മനസ്സിലാകും മകനേ,' മാധവൻ സ്നേഹത്തോടെ പറഞ്ഞു. വാക്കുകളേക്കാൾ ഉപരിയായി, ഒരാളുടെ മൗനത്തിലൂടെയും ഭാവങ്ങളിലൂടെയും അവരുടെ ഉള്ളിലെ സത്യം തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുന്നവനാണ് യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനി എന്ന് അർജുൻ മനസ്സിലാക്കി.