மௌனத்தின் மொழி

ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளங்கோ என்ற ஒரு சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் சுட்டியானவன், ஆனால் எதையும் வெளிப்படையாகச் சொல்லமாட்டான். ஒரு நாள், அவனது தாத்தா ஒரு பழைய மரப்பெட்டியைத் திறக்க முயன்றபோது, இளங்கோ அதைத் தடுத்து நிறுத்தினான். 'தாத்தா, அதில் வேண்டாம்!' என்று கத்தினான். ஆனால் அவன் முகத்தில் பயம் இல்லை, ஒருவிதமான தயக்கம் மட்டுமே இருந்தது. தாத்தா அவனது கண்களைப் பார்த்தார். இளங்கோவின் கண்கள் லேசாகத் தவிப்பதையும், அவன் கைகள் நடுங்குவதையும் தாத்தா கவனித்தார். இளங்கோ எதையும் சொல்லவில்லை, ஆனால் தாத்தா அவனது மனதிற்குள் என்ன நடக்கிறது என்பதைத் துல்லியமாக உணர்ந்தார். 'இளங்கோ, அந்தப் பெட்டிக்குள் உன் அம்மா வைத்திருந்த பழைய புகைப்படங்கள் இருக்கின்றனவா? அதைத் தொட பயமாக இருக்கிறதா?' என்று கேட்டார் தாத்தா. இளங்கோ அதிர்ந்து போனான். அவன் உண்மையைச் சொல்லவில்லை, ஆனால் தாத்தா அவன் மனதின் ஆழத்தை அறிந்துவிட்டார்கள். 'உன் பயத்தையும் தயக்கத்தையும் நீ சொல்லாவிட்டாலும், உன் கண்கள் உண்மையைச் சொல்லிவிட்டன தம்பி,' என்றார் தாத்தா அன்புடன். அன்று முதல், இளங்கோ தாத்தாவை ஒரு வழிகாட்டியாகப் பார்த்தான். ஒரு சிறந்த தலைவன் அல்லது பெரியவர் என்பவன், மற்றவர்கள் சொல்லும் வார்த்தைகளை மட்டும் கேட்காமல், அவர்களின் மௌனத்திலும் மறைந்திருக்கும் உணர்வுகளைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதை இளங்கோ கற்றுக்கொண்டான்.