നീലഗിരി എന്ന ശാന്തമായ ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്ന ബാലൻ തന്റെ പിതാവായ മാധവനോടൊപ്പം താമസിച്ചിരുന്നു. മാധവൻ ആ ഗ്രാമത്തിലെ എല്ലാവർക്കും ബഹുമാനിക്കപ്പെടുന്ന, സത്യസന്ധനായ ഒരു മനുഷ്യനായിരുന്നു. ഒരു വൈകുന്നേരം ചന്തയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ, മാധവൻ സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം ഒരു ചെറിയ സദസ്സിലിരിക്കുന്നത് അർജുൻ കണ്ടു. അവിടെ ചിലർ മദ്യപിച്ചു കൊണ്ട് ബഹളം വെക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അർജുൻ തന്റെ അച്ഛന്റെ അടുത്ത് ചെന്ന് ചോദിച്ചു, 'അച്ഛാ, എന്തുകൊണ്ടാണ് അച്ഛൻ അവരെപ്പോലെ മദ്യപിക്കാത്തത്? അച്ഛന് അത് ഇഷ്ടമല്ലേ?'
മാധവൻ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അർജുന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു പറഞ്ഞു, 'മകനേ, മദ്യപാനം ശരീരത്തെ മാത്രമല്ല, ഒരു മനുഷ്യന്റെ അന്തസ്സിനെയും ബാധിക്കുന്നു. നല്ല മനുഷ്യർ മറ്റുള്ളവരുടെ മുന്നിൽ തങ്ങളുടെ മാന്യത കാത്തുസൂക്ഷിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവരാണ്. ഒരാൾക്ക് മദ്യപിക്കണമെന്ന് തീവ്രമായ ആഗ്രഹമുണ്ടെങ്കിൽ, അത് മറ്റുള്ളവരുടെ ബഹുമാനം നഷ്ടപ്പെടാൻ ഭയമില്ലാത്തവർ മാത്രം ചെയ്യേണ്ട കാര്യമാണ്. എന്നാൽ നമ്മൾ മറ്റുള്ളവർക്ക് മാതൃകയാകേണ്ടവരാണ്.'
അർജുൻ തന്റെ അച്ഛനെ വലിയ ബഹുമാനത്തോടെ നോക്കി. മറ്റുള്ളവർ ചെയ്യുന്നത് കണ്ടു नकल ചെയ്യുന്നതിലല്ല, മറിച്ച് സ്വന്തം മൂല്യങ്ങൾ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നതിലാണ് യഥാർത്ഥ ശക്തി എന്ന് അവൻ മനസ്സിലാക്കി.
