அழகிய மலைக்கிராமமான நீலகிரி கிராமத்தில் கதிரவன் என்ற சிறுவன் தன் தந்தை சோமுடன் வாழ்ந்து வந்தான். சோமு அந்த ஊரில் மிகவும் மதிக்கப்படும் ஒரு நேர்மையான மனிதர். ஒரு நாள், கிராமத்தின் ஒரு மூலையில் உள்ள ஒரு சிறிய விடுதியில் நண்பர்களுடன் அமர்ந்திருந்த சோமுவை கதிரவன் பார்த்தான். அங்கு சிலர் மது அருந்திக் கொண்டு சத்தமாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். கதிரவன் தன் தந்தையிடம் ஓடிச் சென்று, 'அப்பா, ஏன் நீங்கள் மற்றவர்களைப் போல மது அருந்தவில்லை? அது உங்களுக்குப் பிடிக்கவில்லையா?' என்று கேட்டான்.
சோமு புன்னகைத்து, கதிரவனின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு மெதுவாகச் சொன்னார், 'மகனே, மது அருந்துவது ஒருவரின் உடலுக்கு மட்டுமல்ல, அவர் சமூகத்தில் வைத்திருக்கும் மதிப்பிற்கும் பாதிப்பை ஏற்படுத்தும். நல்ல மனிதர்கள் மற்றவர்கள் என்ன நினைப்பார்கள் என்ற பயத்தை விட, தங்களின் ஒழுக்கத்திற்கும் கௌரவத்திற்கும் முக்கியத்துவம் கொடுப்பார்கள். ஒருவேளை யாராவது மது அருந்த வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டால், அவர்கள் மற்றவர்களின் பார்வையில் தங்கள் மதிப்பைக் குறைக்கத் துணியாதவர்கள் மட்டுமே அதைச் செய்ய வேண்டும். ஆனால், நாம் மற்றவர்களுக்கு முன்மாதிரியாக வாழ வேண்டும் அல்லவா?'
அந்தக் คำவிகள் கதிரவனின் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்தன. அன்று முதல், கதிரவன் தன் தந்தையின் நேர்மையையும், அந்தத் தூய்மையான நடத்தையையும் கண்டு பெருமிதம் கொள்ளத் தொடங்கினான். ஒரு மனிதனின் உண்மையான மதிப்பு அவன் எதைத் தவிர்க்கிறான் என்பதில்தான் இருக்கிறது என்பதை அவன் புரிந்து கொண்டான்.
