അധ്വാനത്തിന്റെ മണം

ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ മാധവൻ എന്ന കർഷകൻ താമസിച്ചിരുന്നു. വലിയ ഭൂമി അവനുണ്ടായിരുന്നില്ല, പകരം ചെറിയൊരു തോട്ടം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. എല്ലാ ദിവസവും സൂര്യോദയത്തിന് മുമ്പ് മാധവൻ തന്റെ പാടത്ത് ഇറങ്ങും. സ്വന്തം കൈകൾ കൊണ്ട് മണ്ണ് കിളച്ച്, വിയർപ്പൊഴുക്കി അവൻ കൃഷി പരിപാലിച്ചു. ഒരു വർഷം കഠിനമായ വരൾച്ച പെയ്തു. ഗ്രാമത്തിലെ കിണറുകളെല്ലാം വറ്റിപ്പോയി. മാധവന്റെ തോട്ടത്തിലെ ചെടികളും വാടിത്തുടങ്ങി. ഒരു ദിവസം, വിശന്നു തളർന്ന ഒരു വൃദ്ധൻ മാധവന്റെ വീട്ടുവാതിൽക്കൽ വന്നു നിന്നു. അന്നേ ദിവസം കഠിനമായി ജോലി ചെയ്തതുകൊണ്ട് മാധവൻ വളരെയധികം തളർന്നിരുന്നു, അവന്റെ പക്കൽ കുറച്ചു ഭക്ഷണം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. എങ്കിലും, ആ വൃദ്ധന്റെ അവസ്ഥ കണ്ടപ്പോൾ മാധവൻ തന്റെ പക്കലുള്ള ഭക്ഷണം അദ്ദേഹത്തിന് നൽകി. 'അപ്പൂപ്പാ, ഇത് കഴിക്കൂ' എന്ന് അവൻ പറഞ്ഞു. ആ വൃദ്ധൻ ഭക്ഷണം കഴിച്ച ശേഷം പറഞ്ഞു, 'കൈകൾ കൊണ്ട് അധ്വാനിക്കുന്നവൻ ഒരിക്കലും ആരുടെയും മുന്നിൽ കൈനീട്ടില്ല; പകരം അവൻ മറ്റുള്ളവർക്ക് നൽകുന്നവനായിരിക്കും.' മാധവൻ തളർന്നില്ല, അവൻ വീണ്ടും അധ്വാനിച്ചു. അവന്റെ കഠിനാധ്വാനം അവന് ആവശ്യമായതിലധികം നൽകി. അവൻ ഒരിക്കലും സഹായത്തിനായി ആരെയും ആശ്രയിച്ചില്ല, പകരം മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.