ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്നൊരു യുവാവ് താമസിച്ചിരുന്നു. രാത്രികാലങ്ങളിൽ ആകാശത്തെ നോക്കി ഇരിക്കാൻ അവന് വലിയ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. ഒരു രാത്രിയിൽ, പൂർണ്ണചന്ദ്രൻ ഉദിച്ചുനിൽക്കുന്ന സമയത്ത് അവൻ മുറ്റത്ത് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. അവന്റെ അനിയത്തി മീര ഒരു ചെറിയ വിളക്കുമായി അവന്റെ അടുക്കൽ വന്നു. മീര ചിരിച്ചപ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു പ്രത്യേക തിളക്കം കണ്ടു.
അർജുൻ ചന്ദ്രനെയും മീരയെയും മാറി മാറി നോക്കി പറഞ്ഞു, 'മീരാ, ആ ചന്ദ്രൻ എത്ര മനോഹരമാണ്! പക്ഷേ നിന്റെ മുഖത്തെ ആ പുഞ്ചിരി നൽകുന്ന വെളിച്ചം ചന്ദ്രനേക്കാൾ മനോഹരമാണ്. അത് കൂടുതൽ സ്നേഹവും ഊഷ്മളതയും നൽകുന്നു.'
മീര അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു, 'അതെന്താ അண்ணா അങ്ങനെ പറയുന്നത്?' അർജുൻ പറഞ്ഞു, 'ചന്ദ്രൻ വെറുതെ പ്രകാശിക്കുന്നു, എന്നാൽ ഒരു സ്ത്രീയുടെ മുഖത്തെ സന്തോഷം നൽകുന്ന ആ പ്രകാശം ഹൃദയത്തിൽ നിന്നാണ് വരുന്നത്. ആ പ്രകാശമാണ് ലോകത്തെ കൂടുതൽ സുന്ദരമാക്കുന്നത്.'
യഥാർത്ഥ തിളക്കം എന്നത് വെളിച്ചത്തിലല്ല, മറിച്ച് സ്നേഹപൂർണ്ണമായ ഒരു പുഞ്ചിരിയിലാണെന്ന് അർജുൻ അന്ന് മനസ്സിലാക്കി.
