ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளமாறன் என்ற ஒரு இளைஞன் இருந்தான். அவனுக்கு வானத்தைப் பார்ப்பது என்றால் கொள்ளை ஆசை. ஒரு நாள் இரவு, அவன் முற்றத்தில் அமர்ந்து நிலவைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். நிலவு அன்று மிகவும் பிரகாசமாக இருந்தது. அப்போது அவன் பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்த அவனது தங்கை நிலா, ஒரு சிறிய விளக்கை ஏற்றி வைத்தாள். அந்த விளக்கை பார்த்த இளமாறன், 'நிலா, நீ எவ்வளவு அழகாக சிரிக்கிறாய்! உன் முகத்தில் இருக்கும் அந்தத் தெளிவும், மகிழ்ச்சியும் இந்த நிலவை விடப் பிரகாசமாக இருக்கிறது' என்று கூறினான்.
நிலா சிரித்துக்கொண்டே கேட்டாள், 'அண்ணா, நிலவு ஏன் இவ்வளவு பிரகாசமாக இருக்கிறது?' இளமாறன் சொன்னான், 'நிலவு வானத்தில் இருந்தாலும், அது ஒரு பெண்ணின் முகத்தைப் போல மென்மையாகவும், அன்பான ஒளியையும் தருகிறது. ஒரு பெண்ணின் முகம் காட்டும் அந்தத் தூய்மையான மகிழ்ச்சியும், அன்பும் தான் உலகிலேயே மிக உயர்ந்த ஒளி. நிலவு அந்த ஒளியை அடைய முயற்சி செய்கிறது, ஆனால் ஒரு பெண்ணின் புன்னகை அதைத் தாண்டிப் பிரகாசிக்கிறது.'
அன்று முதல் இளமாறன் ஒரு விஷயத்தைப் புரிந்துகொண்டான். உண்மையான அழகு என்பது வெளிச்சத்தில் இல்லை, அது அன்பான உள்ளத்தினால் முகத்தில் வெளிப்படும் புன்னகையில் இருக்கிறது. அந்தப் புன்னகைதான் உலகத்தையே ரசிக்க வைக்கும்.
