ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്നൊരു യുവാവ് ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ ഒരു പെൺകുട്ടിയെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു, പക്ഷേ അത് ആരോടും പറഞ്ഞിരുന്നില്ല. എന്നാൽ ഗ്രാമത്തിലെ സ്ത്രീകൾക്കിടയിൽ ഇതിനെക്കുറിച്ച് സംസാരങ്ങൾ തുടങ്ങി. 'അർജുൻ ആ പെൺകുട്ടിയെ നോക്കുന്നത് കണ്ടോ?' എന്നതായിരുന്നു അവരുടെ സംസാരം. ഈ വർത്തമാനങ്ങൾ അർജുന്റെ മനസ്സിൽ ആ ഇഷ്ടം ഒരു ചെടി പോലെ വളരാൻ കാരണമായി. ഈ വർത്തമാനങ്ങൾ വളത്തിന് നൽകുന്ന വളം പോലെയായിരുന്നു.
ഇക്കാര്യം അറിഞ്ഞ അവന്റെ അമ്മ മീര, അവനെ ആശ്വസിപ്പിക്കുന്നതിന് പകരം കഠിനമായി ശാസിച്ചു. 'നീ എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത്? നാട്ടുകാർ പറയുന്നത് കേൾക്കാൻ നീ കാരണമാകുന്നു!' എന്ന് അവൾ ദേഷ്യപ്പെട്ടു. അമ്മയുടെ ആ കഠിനമായ വാക്കുകൾ ആ വളരുന്ന വികാരത്തിന് നനയ്ക്കുന്ന വെള്ളം പോലെയായിരുന്നു. അത് അവന്റെ മനസ്സിനെ കൂടുതൽ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു. വർത്തമാനങ്ങളും അമ്മയുടെ പരുഷമായ വാക്കുകളും ചേർന്ന് അവന്റെ ഉള്ളിലെ സംഘർഷം വർദ്ധിപ്പിച്ചു.
