ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளங்கோ என்ற இளைஞன் இருந்தான். அவன் மிகவும் அமைதியானவன், ஆனால் ஒரு விஷயத்தில் மட்டும் கொஞ்சம் மென்மையானவன். அவன் ஒரு பெண்ணை விரும்பினான், ஆனால் அதை யாரிடமும் சொல்லவில்லை. ஊரில் உள்ள பெண்கள் இதைப் பற்றித் தெரியாமலேயே, 'இளங்கோ ஏதோ ஒரு பெண்ணைப் பார்த்தான் போலிருக்கிறது' என்று கிசுகிசுக்கத் தொடங்கினார்கள். அந்த வதந்திகள் இளங்கோவின் மனதில் ஒருவிதமான பதற்றத்தையும், அந்தப் பெண்ணின் மீதான ஈர்ப்பையும் இன்னும் அதிகமாக்கின.
இதை அறிந்த அவனது தாய் மல்லிகா, அன்பால் சொல்ல வேண்டியதை கோபமாகச் சொன்னாள். 'நீ ஏன் இப்படிச் செய்கிறாய்? ஊர் மக்கள் பேசுவதற்குத் தான் நீ காரணம்!' என்று கத்தினாள். அந்தத் தாயின் கடுமையான சொற்கள், இளங்கோவின் மனதில் ஏற்கனவே இருந்த அந்தத் தடுமாற்றத்தை ஒரு பெரும் நோயைப் போல ஆழமாக்கியது. வதந்திகள் அவன் மனதில் எண்ணங்களை வளர்த்தன (எருவாக), தாயின் கடுமையான சொற்கள் அந்த எண்ணங்களை இன்னும் ஊட்டி வளர்த்தன (நீராக). இறுதியில், இளங்கோ தன் உணர்வுகளைத் தெளிவுபடுத்திக்கொள்ளவும், வதந்திகளைத் தவிர்க்கவும் அமைதியான வழியைத் தேடினான்.
