മങ്ങിപ്പോയ ശോഭ

ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ ഇലവേനിൽ എന്നൊരു പെൺകുട്ടി താമസിച്ചിരുന്നു. അവളുടെ പുഞ്ചിരിയും തിളക്കമുള്ള കണ്ണുകളും ആരോഗ്യവാനായ മുഖവും എല്ലാവർക്കും പ്രിയപ്പെട്ടതായിരുന്നു. അവൾ കതിർ എന്ന യുവാവിനെ വിവാഹം കഴിച്ചു. എന്നാൽ വിവാഹശേഷം കതിറിന്റെ ജോലിയുടെ ഭാഗമായി അവന് ദൂരസ്ഥലങ്ങളിൽ പോകേണ്ടി വന്നു. കതിർ ഇല്ലാത്ത സമയങ്ങളിൽ ഇലവേനിൽ വലിയ ഏകാന്തത അനുഭവിച്ചു. അവൾ അവനെ കാത്തിരിക്കുന്ന ഓരോ നിമിഷവും അവളുടെ മനസ്സ് വിഷമത്തിലായി. ഭക്ഷണം കഴിക്കാനോ ഉറങ്ങാനോ അവൾക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. കുറച്ചു മാസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ആ പഴയ പ്രസന്നത ഇലവേനിലിന്റെ മുഖത്തുനിന്നുപോയി. അവളുടെ കവിളുകൾ വാടി, കണ്ണുകൾ മങ്ങി, മുഖം മഞ്ഞനിറമായി മാറി. ഒരു ദിവസം അവളുടെ സഹോദരി നിലാ അവളോട് ചോദിച്ചു, "ചേച്ചി, നിന്റെ ആ പഴയ ചിരിയും ഭംഗിയും എവിടെപ്പോയി? നീ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ രോഗിയായി കാണപ്പെടുന്നത്?" ഇലവേനിൽ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, "കതിറിനെ കാണാത്തതിന്റെ സങ്കടം എന്റെ ഭംഗിയും സന്തോഷവും കവർന്നെടുത്തു. എന്റെ ശരീരം തളർന്നുപോയി." കതിർ തിരിച്ചെത്തിയപ്പോൾ അവളുടെ അവസ്ഥ കണ്ട് അവൻ ഞെട്ടിപ്പോയി. തന്റെ അഭാവം അവളിൽ ഉണ്ടാക്കിയ മാറ്റം അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവൻ ഇനി അവളെ വിട്ടുപോകില്ലെന്ന് ഉറപ്പിച്ചു. അവന്റെ സാമീപ്യം ഇലവേനിലിന് പഴയ ശോഭ തിരികെ നൽകി.