മാധവനും മീനയും ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമത്തിൽ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചു വരികയായിരുന്നു. എന്നാൽ ഒരു ദിവസം ചെറിയൊരു തർക്കത്തെത്തുടർന്ന് മീനയ്ക്ക് മാധവനോട് ദേഷ്യം വന്നു. തന്റെ ദേഷ്യം കാണിക്കാനായി, 'ഇനി ഞാൻ അവനോട് സംസാരിക്കില്ല, അവനെ വെറുക്കുന്നു എന്ന് കാണിക്കും' എന്ന് മീന തീരുമാനിച്ചു. അവൾ ദേഷ്യത്തോടെ വീടിന് പുറത്തേക്ക് നടന്നു.
ഒരു തണൽമരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ അവൾ സ്വയം പറഞ്ഞു, 'എനിക്ക് അവനോട് ഒട്ടും താല്പര്യമില്ല.' എന്നാൽ സമയം കടന്നുപോകുന്തോറും അവൾ മാധവന്റെ സ്നേഹനിധിയായ മുഖം ഓർത്തുപോയി. അവന്റെ സംസാരവും ചിരിയും അവളുടെ മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞുനിന്നു. ദേഷ്യം കാണിക്കാൻ പുറപ്പെട്ടവൾ, അവന്റെ ഓർമ്മകളിൽ തളർന്നുപോയി.
അവൾക്ക് അവനെ കാണാതെ ഇരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവൾ വേഗത്തിൽ വീട്ടിലേക്ക് ഓടി kembali. മാധവൻ വാതിൽക്കൽ വിഷമത്തോടെ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മീന അവനെ കണ്ടതും ദേഷ്യം മറന്ന് ഓടിച്ചെന്ന് അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. വെറുപ്പ് കാണിക്കാൻ വന്നവൾ, സ്നേഹം കൊണ്ട് തോറ്റുപോയി.
