ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளவேனில் மற்றும் கதிர் என்ற தம்பதியினர் வசித்து வந்தனர். இளவேனில் மிகவும் அன்பானவள், ஆனால் சில நேரங்களில் சிறு சிறு பிடிவாதங்கள் அவளிடம் இருக்கும். ஒரு நாள், கதிர் ஒரு சிறிய விஷயத்திற்காக இளவேனிலிடம் மன்னிப்பு கேட்காமல் விட்டுவிட்டான். இளவேனில் மிகுந்த கோபமடைந்தாள். 'இனிமேல் நான் உன்னிடம் பேசவே மாட்டேன், உன்னை வெறுப்பதாகக் காட்டிக்கொள்வேன்' என்று மனதிற்குள் நினைத்துக் கொண்டு, கோபமாக வீட்டை விட்டு வெளியேறினாள்.
அவள் ஒரு பூங்காவிற்குச் சென்றாள். அங்கிருந்த ஒரு மரத்தடியில் அமர்ந்து, 'அவன் மீது எனக்கு எந்தக் கோபமும் இல்லை, ஆனால் என் பிடிவாதத்திற்காக நான் விலகிச் செல்கிறேன்' என்று தனக்குள்ளேயே சொல்லிக்கொண்டாள். ஆனால், அவள் அங்கிருந்து நகர முயன்றபோது, கதிரின் அன்பான முகம் அவள் நினைவுக்கு வந்தது. அவனது கனிவான பேச்சுக்கள் காதுகளில் ஒலித்தன. அவளது கோபம் மெல்ல மெல்லக் கரைந்து, மாறாக அவனது நினைப்பு அவளைத் துயரப்படுத்தியது.
அவள் மீண்டும் வீட்டிற்குத் திரும்பினாள். கதிர் வாசலிலேயே கவலையுடன் காத்திருந்தான். அவனைக் கண்டதும், 'உன்னை வெறுப்பதாகக் காட்டிக்கொள்ளத்தான் வந்தேன், ஆனால் உன்னைப் பார்த்தவுடன் என் கோபம் மறைந்து, உன் மீதுள்ள அன்பு மீண்டும் மலர்ந்துவிட்டது' என்று கூறி அவனைக் கட்டியணைத்துக் கொண்டாள். கோபத்தைக் காட்ட நினைத்தவள், அன்பால் தோற்றுப் போனாள்.
