ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമത്തിൽ രാഹുലും മീരയും സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചു വരികയായിരുന്നു. അവർ എപ്പോഴും ചിരിച്ചും കളിച്ചും ഇരിക്കാറുള്ളവരായിരുന്നു. എങ്കിലും, ഇടയ്ക്കിടെ അവർക്കിടയിൽ ചെറിയ പിണക്കങ്ങൾ ഉണ്ടാകാറുണ്ടായിരുന്നു. രാഹുൽ എന്തെങ്കിലും മറന്നുപോകുമ്പോഴോ മീരയ്ക്ക് വിഷമം തോന്നുമ്പോഴോ അവർ പരസ്പരം മിണ്ടാതിരിക്കും. ആ ചെറിയ പിണക്കങ്ങൾ അവരുടെ സ്നേഹത്തെ കുറയ്ക്കുന്നില്ലായിരുന്നു.
എന്നാൽ ഒരു ദിവസം വലിയൊരു തർക്കമുണ്ടായി. രണ്ടുപേരും മണിക്കൂറുകളോളം പരസ്പരം നോക്കാതെ ഇരുന്നു. ആ നിശബ്ദത അവർക്ക് വലിയ വിഷമം നൽകി. രാഹുലിന് തന്റെ തെറ്റ് മനസ്സിലായി. അവൻ മീരയുടെ അടുത്ത് ചെന്ന് മാപ്പ് ചോദിച്ചു. മീര അവനെ പുഞ്ചിരിയോടെ സ്വീകരിച്ചു.
അന്ന് വൈകുന്നേരം മീര പറഞ്ഞു, 'നമ്മൾ ഒരിക്കലും പിണങ്ങുന്നില്ലെങ്കിൽ നമ്മുടെ സ്നേഹത്തിന് ഒരു പ്രത്യേക രുചി ഉണ്ടാവില്ല. ഈ ചെറിയ പിണക്കങ്ങളും പിന്നീട് നമ്മൾ ഒന്നാകുന്നതും ആണ് നമ്മുടെ ബന്ധത്തെ കൂടുതൽ മധുരമുള്ളതാക്കുന്നത്.' രാഹുൽ അത് ശരിയാണെന്ന് സമ്മതിച്ചു. ഒരു പഴം അതിന്റെ പൂർണ്ണമായ രുചിയിൽ എത്തുന്നതുപോലെ, അവരുടെ സ്നേഹത്തിന് ഈ ചെറിയ വികാരങ്ങൾ ആവശ്യമായിരുന്നു.
