ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளமாறனும் கவிதாவும் தம்பதியராக வாழ்ந்து வந்தார்கள். அவர்கள் எப்போதும் சிரித்துக்கொண்டே இருப்பார்கள். ஒரு நாள், இளமாறன் கவிதாவுக்குப் பிடித்தமான பூக்களைக் கொண்டு வர மறந்துவிட்டான். கவிதாவுக்குக் கோபம் வந்தது. அவள் அவனிடம் பேசாமல் முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டாள். ஒரு சிறிய சண்டை, ஒரு சிறிய வருத்தம், பிறகு ஒரு சிறிய சமாதானம் - இதுதான் அவர்களின் அன்றாட வாழ்க்கை.
ஆனால், ஒரு நாள் இளமாறன் ஒரு பெரிய தவறு செய்தான். அவன் கவிதாவின் அன்பைப் பொருட்படுத்தாமல், எப்போதும் போல அவளைக் காயப்படுத்தும் வகையில் பேசினான். அன்று கவிதா அவனிடம் பேசவே இல்லை. அந்த அமைதி அவனுக்குப் பயத்தை ஏற்படுத்தியது. அவன் தன் தவறை உணர்ந்து, அவள் முன் மன்னிப்பு கேட்டான். கவிதா மெல்லப் புன்னகைத்து அவனை மன்னித்துக்கொண்டாள்.
அன்று மாலை இருவரும் அமர்ந்து பேசிக்கொண்டபோது, கவிதா சொன்னாள், 'நாம் எப்போதும் சண்டை போடாமல் இருந்தால், நம் அன்பு சர்க்கரை போல இனிமையாக இருக்காது. அவ்வப்போது வரும் இந்தச் சிறு வருத்தங்களும், நாம் ஒருவரை ஒருவர் மன்னித்துக்கொள்ளும் அந்தத் தருணங்களும் தான் நம் அன்பை இன்னும் ஆழமாக்குகிறது.' இளமாறன் புன்னகைத்தான். அந்தச் சிறு சண்டைகள் அவர்களுக்குள் இருந்த அன்பின் சுவையைத் தராதிருந்தால், அது கனிந்த பழம் போலத் தேன் போன்ற இனிப்பைத் தந்திருக்காது.
