ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അർജുനും മീരയും താമസിച്ചിരുന്നു. അർജുൻ ഒരു മരപ്പണിക്കാരനായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം, ഒരു മനോഹരമായ ശില്പം നിർമ്മിക്കുന്നതിനിടയിൽ അർജുന്റെ കൈയിൽ അബദ്ധത്തിൽ ഒരു വലിയ ആഘാതം ഏറ്റിരുന്നു. വേദന കഠിനമായിരുന്നു, പക്ഷേ അവൻ ആരോടും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവന്റെ മുഖത്തെ വിഷാദം മീര ശ്രദ്ധിച്ചു.
അവൾ അവന്റെ അടുത്ത് വന്നിരുന്നു, 'അർജുൻ, എന്താണ് സംഭവിച്ചത്? എന്തുകൊണ്ടാണ് നീ ഇത്ര നിശബ്ദനായിരിക്കുന്നത്?' എന്ന് സ്നേഹത്തോടെ ചോദിച്ചു. ആദ്യം മടിച്ചെങ്കിലും മീരയുടെ കരുതൽ അവനെ സംസാരിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചു. 'എന്റെ കൈയിലെ വേദനയല്ല മീര എന്നെ വിഷമിപ്പിക്കുന്നത്, ഈ ശില്പം പൂർത്തിയാക്കാൻ പറ്റുമോ എന്ന പേടിയാണ്,' അവൻ പറഞ്ഞു. മീര അവന്റെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു, 'വിഷമിക്കേണ്ട, നമുക്ക് ഇത് ശരിയാക്കാം,' എന്ന് ആശ്വസിപ്പിച്ചു. ആ നിമിഷം അവന്റെ വേദനയും സങ്കടവും പകുതിയായി കുറഞ്ഞതുപോലെ അവന് തോന്നി. തന്റെ സങ്കടത്തിന്റെ കാരണം മനസ്സിലാക്കാൻ ഒരാളുണ്ടെങ്കിൽ ഏത് വേദനയും സഹിക്കാൻ എളുപ്പമാണെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
