ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் மற்றும் நிலா என்ற தம்பதியினர் வாழ்ந்து வந்தார்கள். மாறன் ஒரு சிற்பி, அவன் தன் வேலையில் மிகவும் கவனமாக இருப்பான். ஒரு நாள், மாறன் ஒரு பெரிய கல்லைச் செதுக்கும்போது, தெரியாமல் தன் கையைத் தட்டுக்கொண்டுவிட்டான். வலி அதிகமாக இருந்தது, ஆனால் அவன் யாரிடமும் சொல்லவில்லை. அவன் முகம் வாடியிருப்பதை நிலா கவனித்தாள். அவள் அருகில் சென்று, 'என்ன ஆச்சு மாறன்? ஏன் இவ்வளவு அமைதியாக இருக்கிறாய்?' என்று அன்போடு கேட்டாள்.
மாறன் முதலில் சொல்லத் தயங்கினான். ஆனால் நிலாவின் கண்களில் இருந்த அக்கறை அவனைப் பேச வைத்தது. 'நிலா, என் கையில் அடிபட்டது வலி மட்டும் இல்ல, அந்தப் பெரிய சிலையைச் செதுக்க முடியாமல் போனதுதான் எனக்கு வருத்தமாக இருக்கிறது' என்று கூறினான். நிலா அவன் கையை மென்மையாகத் தடவிக்கொடுத்து, 'பரவாயில்லை, நாம் மெதுவாகச் சரி செய்துவிடலாம்' என்று ஆறுதல் கூறினாள். அந்த ஒரு நிமிடம், மாறனின் உடல் வலியும் மன வலியும் காணாமல் போனது. அவனது வலியைப் புரிந்து கொள்ளும் ஒரு துணை இருந்ததால், அந்தத் துன்பம் அவனுக்குப் பெரிய சுமையாகத் தெரியவில்லை.
