முன்னொரு காலத்தில், கடலில் பயணம் செய்யும் வணிகக் கப்பல்களைத் தாக்கிப் பொருட்களைத் திருடும் ஒரு கொடிய கொள்ளையர் குழு இருந்தது. அவர்கள் திருடிய தங்கம் மற்றும் விலையுயர்ந்த கற்கள் பெருகிவிட்டதால், அவற்றைப் பாதுகாப்பாக வைக்க ஒரு வழியைத் தேடினார்கள். ஒரு அடர்ந்த காடு சூழ்ந்த, மக்கள் நடமாட்டம் இல்லாத ஒரு சிறிய தீவை அவர்கள் தேர்ந்தெடுத்தார்கள். ஒரு சிறிய படகில் அந்தத் தீவிற்குச் சென்று, காட்டின் நடுவே ஒரு பெரிய மரத்தின் அடியில் தங்களது புதையலைத் தோண்டிப் புதைத்துவிட்டுத் திரும்பினார்கள்.
சில காலத்திற்குப் பிறகு, அந்தத் கொள்ளையர்கள் அனைவரும் பிடிபட்டு சிறைக்குச் சென்றனர். ஆனால், அந்தத் தீவில் இருந்த புதையல் மட்டும் அப்படியே இருந்தது. பல ஆண்டுகள் கழித்து, கதிர் மற்றும் மாறன் என்ற இரண்டு சாதாரண நண்பர்கள் அந்தத் தீவிற்குச் சுற்றுலா சென்றார்கள். அங்கு தற்செயலாகக் கடற்கரையில் ஒரு பழைய வரைபடத்தைக் கண்டெடுத்த அவர்கள், காட்டின் உள்ளே சென்று புதையல் இருக்கும் இடத்தைக் கண்டுபிடித்தார்கள். தங்கம் மற்றும் வைரங்களைப் பார்த்ததும் அவர்கள் மகிழ்ச்சியில் துள்ளிக் குதித்தார்கள்.
ஆனால், அடுத்த நிமிடம் அவர்களுக்கு ஒரு பயம் ஏற்பட்டது. 'இந்தச் செல்வத்தை நாம் மட்டும் வைத்துக் கொண்டால், யாராவது நம்மைத் துரத்தி வந்துவிட மாட்டார்களா? அல்லது மற்றவர்கள் இதைக் கண்டுபிடித்தால் நமக்கும் ஆபத்து இல்லையா?' என்று யோசித்தார்கள். அவர்கள் மிகவும் புத்திசாலித்தனமாகச் செயல்பட முடிவு செய்தார்கள்.
அவர்கள் அருகில் இருந்த கிராமங்களுக்கும், துறைமுகங்களுக்கும் சென்று, 'அந்தத் தீவில் ஒரு பயங்கரமான சாபம் இருக்கிறது! அங்குள்ள பழைய கொள்ளையர்களின் ஆவிகள் இன்னும் அலைந்து கொண்டிருக்கின்றன!' என்று வதந்தியைப் பரப்பினார்கள். இந்தச் செய்தி அந்த நாட்டின் மன்னரின் காதுகளையும் அடைந்தது.
மன்னர், அந்தத் தீவிற்குச் சென்று புதையலைத் தன்னுடன் எடுத்து வர விரும்பினார். ஆனால், மக்கள் பயப்படுவதால் நேரடியாகச் செல்ல முடியவில்லை. எனவே, அவர் தனது வீரர்களுடன் சென்று, புதையல் இருக்கும் இடத்தைச் சுற்றிப் பயங்கரமான மனித எலும்புகள் மற்றும் மண்டை ஓடுகளைப் பரப்பி வைத்தார். மக்கள் அங்கே கொள்ளையர்களின் ஆவிகள் இருப்பதாகவே நம்பினார்கள்.
சில நாட்களில், கதிர் மற்றும் மாறன் தங்களுக்குத் தெரிந்த ரகசியப் பாதையில் மீண்டும் அந்தத் தீவிற்குச் சென்றார்கள். அங்கு புதையல் இருக்கும் இடத்தில் அந்தப் பயங்கரமான எலும்புக்கூடுகளைக் கண்டதும், அவர்கள் புதையலைத் திருடிவிட்டு ரகசியமாகத் தப்பித்து ஓடிவிட்டார்கள்.
மன்னர் இதைப் பயன்படுத்திக் கொண்டார். அவர் தனது கப்பலில் அந்தப் புதையலைத் பாதுகாப்பாக எடுத்து வந்து தனது நாட்டுத் treasury-யில் வைத்தார். அந்தப் பெரும் செல்வத்தைக் கொண்டு மன்னர் புதிய பள்ளிகளையும், மருத்துவமனைகளையும் கட்டி, தனது நாட்டு மக்களுக்குப் பயனுள்ளதாக மாற்றினார். கதிர் மற்றும் மாறன் தங்களின் புத்திசாலித்தனமான திட்டத்தால் செல்வத்தைப் பெற்றதை எண்ணிப் பெருமைப்பட்டார்கள்.
