அன்று மாலை நேரம், கவின் தனது தாத்தா வீட்டிற்குச் செல்ல பேருந்து நிலையத்திற்குச் செல்ல ஒரு ஆட்டோவை அழைத்தான். அந்த ஆட்டோவை ஓட்டியவர் பெயர் செல்வம். அவர் மிகவும் நிதானமானவர் மற்றும் பொறுமையானவர்.
செல்வம் ஆட்டோவை ஓட்டும்போது சாலை விதிகளை மிகச் சரியாகப் பின்பற்றினார். கவின் ஜன்னல் வழியாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். திடீரென்று, ஒரு கறுப்பு நிற கார் மிக வேகமாக வந்து, செல்வம் ஆட்டோ நிறுத்த வேண்டிய இடத்திற்கு முன்னாலேயே குறுக்கே வந்து நின்றது. அந்த கார் ஓட்டுநர் தான் தவறு செய்தும், ஆட்டோவைச் சத்தமாகத் திட்டுவதைத் தொடங்கினார்.
"என்ன ஆட்டோ ஓட்டுநர்! கண்ணு தெரியாம ஓட்டுறீங்களா? வழி தெரியாம எங்க வந்து நிக்கிறீங்க?" என்று கார் ஓட்டுநர் கத்தினார். செல்வம் அமைதியாக இருந்தும், கார் ஓட்டுநர் இன்னும் சத்தமாகப் பேசிக்கொண்டே இருந்தார்.
கவின் ஆச்சரியத்துடன் செல்வத்திடம் கேட்டான், "ஐயா, அவர் தான் தப்பு பண்ணியும் நீங்க ஏன் கோபப்படல? அவர் இவ்வளவு சத்தமா திட்டுறாரே!"
செல்வம் மென்மையாகப் புன்னகைத்துவிட்டுச் சொன்னார், "தம்பி, ஒவ்வொரு மனுஷனுக்கும் ஒரு மனசு இருக்கு. சில பேரோட மனசு அழுக்காவே இருக்கும். அவங்ககிட்ட இருக்குற அந்த கோபத்தையும் எரிச்சலையும் மத்தவங்க மேல கொட்டத்தான் பார்ப்பாங்க. அந்த அழுக்கை நாம வாங்கிக்கிட்டா, நம்ம மனசும் அழுசாயிடும். அதனால, அவங்க பேசுறதை ஒரு காத்து மாதிரி விட்டுட்டு, நம்ம வேலையை நாம பார்க்கணும்."
கவின் அந்தப் பேச்சைக் கேட்டு வியந்து போனான். செல்வம் ஆட்டோவைச் சரியான இடத்தில நிறுத்திவிட்டு, கவினைப் பாதுகாப்பாகப் பேருந்து நிலையத்திற்கு அழைத்துச் சென்றார்.
பாடம்
மற்றவர்களின் தேவையற்ற கோபத்தையும் கசப்பான பேச்சையும் நம் மனதிற்குள் அனுமதிக்கக் கூடாது.
