ஒரு பெரிய ஆய்வகத்தில் ஒரு சிறந்த விஞ்ஞானி தனது புதிய கண்டுபிடிப்புகளைச் சோதித்துக் கொண்டிருந்தார். ஒரு நாள், அவர் ஒரு மிக முக்கியமான கருவியை உருவாக்கியபோது, அதைச் சரிபார்க்கத் தனது உதவியாளரான கபிலனை அழைத்தார்.
கபிலன் மிகுந்த ஆர்வத்துடன் அந்த கருவியை எடுத்துப் பார்த்தார். ஆனால், எதிர்பாராத விதமாக அவருடைய கைகள் நழுவி, அந்த விலைமதிப்பற்ற கருவி தரையில் விழுந்து சிதறியது. ஆய்வகத்தில் இருந்த மற்றவர்கள் அனைவரும் அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனார்கள். கபிலன் மிகுந்த பயந்துபோய், தலைகுனிந்து நின்றார். மற்றவர்கள் அவரை ஏளனமாகப் பார்த்தார்கள். அந்தத் தவறுக்காக அவர் தன் மனதிற்குள்ளேயே மிகுந்த வருத்தமும் அவமானமும் அடைந்தார்.
மறுநாள் காலை, அந்த விஞ்ஞானி மீண்டும் ஒரு புதிய கருவியை உருவாக்கினார். இதைக் கண்ட மற்ற உதவியாளர்கள், "நேற்று தவறு செய்த கபிலனை மீண்டும் ஏன் அழைக்கிறீர்கள்? வேறு யாரையாவது அழைக்கலாமே!" என்று கேட்டனர்.
ஆனால், விஞ்ஞானி புன்னகைத்துவிட்டுச் சொன்னார், "நேற்று ஒரு கருவி உடைந்துவிட்டது, ஆனால் அந்தத் தவறுக்காக கபிலனை நான் தண்டிக்க விரும்பவில்லை. நான் ஒரு புதிய கருவியை உருவாக்கக் கற்றுக்கொண்டேன், அதேபோல் கபிலனும் ஒரு புதிய தொடக்கத்தைத் தொடங்கத் தகுதியானவர். mistakes are lessons, not endings."
கபிலன் அந்தப் புதிய வாய்ப்பைப் பயன்படுத்தி மிகவும் கவனமாகவும், பொறுப்பாகவும் செயல்பட்டார். அவர் தனது தவறைச் சரிசெய்து சிறந்த உதவியாளராக மாறினார்.
பாடம்
தவறுகள் செய்வது மனித இயல்பு, ஆனால் அந்தத் தவறுக்காக ஒருவரைத் தண்டிப்பதை விட, மீண்டும் ஒரு வாய்ப்பு அளிப்பதே சிறந்த பண்பு.
