ஒரு அழகான கிராமத்தில் சோமு என்ற ஒரு பெரிய பணக்காரர் வாழ்ந்து வந்தார். அவருக்கு நிறைய நிலங்களும், தங்கமும், விலையுயர்ந்த பொருட்களும் இருந்தன. ஆனால், சோமு எப்போதும் ஒருவிதமான கவலையிலேயே இருந்தார். அவருடைய மகன் கதிர், எப்போதும் விளையாட்டிலும், ஆடம்பரத்திலும் மட்டுமே மூழ்கியிருந்தான். சொத்துக்களைப் பாதுகாப்பதையும், நல்ல பண்புகளை வளர்ப்பதையும் கதிர் பற்றி கவலைப்படவில்லை.
ஒருமுறை கிராமத்தில் பெரிய வெள்ளம் வந்தது. சோமுவின் பெரிய மாளிகை மற்றும் சேமித்து வைத்திருந்த பல பொருட்கள் தண்ணீரில் மூழ்கின. சோமு மிகுந்த சோகத்தில் அமர்ந்திருந்தார். அப்போது கதிர் ஓடி வந்து, தன் தந்தையின் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டான். 'அப்பா, கவலைப்படாதீர்கள். நம்மிடம் இருக்கும் நிலங்கள் மற்றும் பொருட்கள் போயிருக்கலாம், ஆனால் நாம் மீண்டும் உழைத்து அனைத்தையும் சம்பாதித்துவிடலாம். நான் உங்களுக்குத் துணையாக இருப்பேன், நாம் இணைந்து மீண்டும் அனைத்தையும் உருவாக்குவோம்' என்று தைரியமாகச் சொன்னான்.
கதிரின் அந்த முதிர்ச்சியான பேச்சும், அறிவும் சோமுவை நெகிழச் செய்தது. 'என்னிடம் இருந்த தங்கம் எல்லாம் போயிருக்கலாம், ஆனால் எனக்கு அறிவும், நல்ல பண்பும் கொண்ட ஒரு மகன் கிடைத்துள்ளானே! இதுதான் உலகிலேயே மிகப்பெரிய செல்வம்' என்று சோமு உணர்ந்தார். பணத்தை விட, ஒரு சிறந்த பிள்ளையை வளர்ப்பதே வாழ்க்கையின் உண்மையான வெற்றி என்பதை அவர் புரிந்து கொண்டார்.
