அன்பின் திருவிசை

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் சுட்டித்தனமானவன், ஆனால் சில நேரங்களில் மற்றவர்களிடம் கோபமாகவும், பொய் சொல்லும் பழக்கமும் கொண்டவன். அவனது அம்மா மீனாட்சி, கதிரின் இந்தத் தவறான குணங்களைக் கண்டு வருத்தப்பட்டார். ஒரு நாள், கதிர் தனது நண்பன் ரவியின் விளையாட்டுப் பொருளைத் திருடிவிட்டு, அது தன்னிடம் இல்லை என்று பொய் சொன்னான். அன்று இரவு அவனுக்குத் தூக்கமே வரவில்லை. அவன் செய்த தவறு அவனது மனதை பாரமாக்கியது. மறுநாள் காலை, கதிர் அழுதுகொண்டே தன் அம்மாவிடம் நடந்ததைச் சொன்னான். 'அம்மா, நான் செய்தது தவறு, என்னை மன்னித்துவிடுங்கள்' என்று அழுதான். மீனாட்சி அவனைத் தண்டிப்பதற்குப் பதிலாக, அன்போடு அணைத்துக் கொண்டார். 'கதிர், நீ தவறு செய்ததை உணர்ந்து வருந்துவதே நீ நல்லவனாக மாறத் தொடங்குவதைக் காட்டுகிறது. உண்மையான அன்பு உன்னைத் தவறு செய்ய விடாமல் தடுக்கும், செய்த தவறைத் திருத்தவும் உதவும்' என்றார். கதிர் அன்று முதல் நேர்மையாக இருக்கத் தொடங்கினான். அவன் மற்றவர்களிடம் அன்பாக இருந்தபோது, அவனுக்குத் தவறு செய்யத் தோன்றவில்லை. அன்பே அவனை நல்வழிப்படுத்தியது.