உண்மையான உயிர்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் புத்திசாலி, ஆனால் அவனிடம் ஒரு குறை இருந்தது. அவன் எதையும் லாபத்திற்காக மட்டுமே செய்வான். ஒருமுறை, அவனது நண்பன் மாறன் காலில் அடிபட்டுத் தள்ளாடி வந்தான். மாறன் அழுவதைப் பார்த்த கதிர், 'உனக்கு உதவி செய்தால் என் விளையாடும் நேரம் வீணாகும்' என்று நினைத்துத் தள்ளிச் சென்றான். அன்று இரவு கதிரின் கனவில் ஒரு விசித்திரமான காட்சி தெரிந்தது. ஒரு அழகான பொம்மை அவன் முன் நின்றது. அது பார்ப்பதற்கு மிக அழகாக இருந்தது, ஆனால் அதற்கு உயிர் இல்லை. அது வெறும் பிளாஸ்டிக் மற்றும் பஞ்சு நிரப்பப்பட்ட ஒரு உருவம் மட்டுமே. கதிர் அதைத் தொட்டபோது, அது எந்த உணர்ச்சியும் இல்லாமல் இருந்தது. மறுநாள் காலை, கதிர் மாறனைப் பார்த்தான். மாறன் வலியால் துடித்தாலும், மற்றவர்களுக்கு உதவி செய்யும் குணத்தோடு இருந்தான். அப்போதுதான் கதிர் ஒரு உண்மையை உணர்ந்தான். அன்பு இல்லாத ஒரு மனிதன், வெறும் எலும்பும் தோலும் கொண்ட ஒரு உருவத்தைப் போன்றவன் என்பதை அவன் புரிந்துகொண்டான். அன்று முதல், கதிர் மற்றவர்களுக்குத் தேவையான உதவியையும் அன்பையும் கொடுக்கத் தொடங்கினான். அவனது முகத்தில் ஒரு புதிய ஒளி தெரிந்தது.