அன்பின் மொழி

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் தன் தாத்தாவுடன் வசித்து வந்தான். கதிரின் தாத்தா மிகவும் அமைதியானவர், எப்போதும் மற்றவர்களிடம் அன்பாகப் பேசுவார். ஒரு நாள், பள்ளியில் கதிர் தனது நண்பன் முகிலனுடன் சண்டையிட்டான். முகில் தெரியாமல் கதிரின் பென்சிலை உடைத்துவிட்டான். கோபமடைந்த கதிர், முகிலனிடம் மிகவும் கடுமையான சொற்களைக் கூறி அவனைக் காயப்படுத்தினான். அன்று மாலை கதிர் மிகுந்த வருத்தத்துடன் வீட்டிற்கு வந்தான். தாத்தா கதிரின் முகத்தைப் பார்த்தே அவன் மனநிலை சரியில்லை என்பதை உணர்ந்தார். தாத்தா மென்மையாகக் கேட்டார், 'என்ன நடந்தது கதிர்?' கதிர் நடந்ததைக் கூறி அழுதான். தாத்தா அவனை அருகில் அமர வைத்துச் சொன்னார், 'கதிர், கோபத்தில் நாம் சொல்லும் வார்த்தைகள் கத்தியைப் போலக் கூர்மையானவை. அவை காயப்படுத்தும், ஆனால் அன்போடு சொல்லும் ஒரு சிறிய வார்த்தை, ஒரு பெரிய காயத்தையும் குணமாக்கும். நீ முகிலனிடம் கோபப்பட்டாய், ஆனால் அவனது தவறு தெரியாமல் நடந்தது என்று உனக்குத் தெரியும். அடுத்த முறை பேசும்போது, உன் மனதில் உண்மையான அன்பு இருந்தால், உன் வார்த்தைகள் தானாகவே இனிமையாகும்.' அடுத்த நாள் கதிர் முகிலனிடம் சென்றான். 'முகில், நேற்று நான் பேசியது தவறு. என்னை மன்னித்துவிடு. தெரியாமல் நடந்த தவறுக்காக நீ வருத்தப்படுவாய் என்று எனக்குத் தெரியும்,' என்று மென்மையாகச் சொன்னான். முகில் கதிரின் அன்பான பேச்சைக் கேட்டு நெகிழ்ந்து போனான். இருவரும் மீண்டும் நண்பர்களானார்கள். கதிர் அன்று ஒரு பெரிய பாடத்தைக் கற்றான்: வார்த்தைகள் வெறும் சத்தம் அல்ல, அவை இதயத்திலிருந்து வரும் அன்பின் வெளிப்பாடு.