உண்மையான அணிகலன்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனிடம் பல விலையுயர்ந்த விளையாட்டுப் பொருட்கள் இருந்தன. ஆனால், கதிர் எப்போதும் மற்றவர்களிடம் மிகவும் கர்வமாகப் பேசுவான். 'இது என்னுடையது, அதைத் தொடாதே!' என்று மற்ற குழந்தைகளைத் திட்டுவான். இதனால் அவனுடன் விளையாட யாரும் முன்வரவில்லை. ஒரு நாள், அந்த ஊரின் மிகப்பெரிய சிற்பி ரவி என்பவர் ஒரு அழகான மரச் சிலையைச் செய்து கொண்டிருந்தார். கதிர் அந்தச் சிலையைத் தொட்டுப் பார்க்க முயன்றபோது, ரவி சொன்னார், 'தம்பி, அந்தச் சிலையைத் தொடாதே, அது இன்னும் காயவில்லை.' கதிர் கோபத்துடன், 'நீ யார் எனக்குச் சொல்ல?' என்று கத்தினான். ரவி புன்னகையுடன், 'உன் கையில் இருக்கும் பொம்மைகளை விட, உன் பேச்சில் இருக்கும் இனிமையும், உன் குணத்தில் இருக்கும் பணிவுதான் உன்னை அழகாகக் காட்டும்' என்றார். கதிர் அன்று முதல் தன் தவறை உணர்ந்தான். அவன் மென்மையாகப் பேசவும், மற்றவர்களிடம் பணிவாக நடந்து கொள்ளவும் தொடங்கினான். இப்போது கதிர் நிறைய நண்பர்களைப் பெற்றுவிட்டான். அவனது புதிய குணமே அவனுக்குச் சிறந்த அணிகலனாக மாறியது.