இனிமையான சொற்களின் மாயம்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். கதிர் மிகவும் புத்திசாலி, ஆனால் அவனுக்கு ஒரு கெட்ட பழக்கம் இருந்தது. கோபம் வரும்போது மற்றவர்களைக் காயப்படுத்தும் வகையில் பேசும். ஒருநாள், அவனது பள்ளித் தோழன் முகிலன் ஒரு அழகான ஓவியம் வரைந்து வந்திருந்தான். அதைப்பார்த்ததும், 'இது என்ன மாதிரி கிறுக்கலாக இருக்கிறது!' என்று கதிர் கிண்டல் செய்தான். முகிலன் மிகவும் வருத்தமடைந்து அழத் தொடங்கினான். அன்று முதல் முகிலன் கதிரிடம் பேசவே இல்லை. கதிர் தனிமையாக உணர்ந்தான். அன்று மாலை, அவனது பாட்டி அவனிடம் பேசினார். 'கதிர், ஒரு கத்தியால் காயப்படுத்தப்பட்ட புண் ஆறிவிடும், ஆனால் உன் வார்த்தைகளால் முகிலனின் மனதிற்கு ஏற்பட்ட காயம் ஆறாது. இனிமேல் நீ பேசும் வார்த்தைகள் மற்றவர்களுக்கு மருந்தாக இருக்கட்டும், விஷமாக இருக்கக்கூடாது' என்றார். கதிர் தன் தவறை உணர்ந்தான். அடுத்த நாள் பள்ளிக்குச் சென்றதும், முகிலனிடம் சென்று, 'மன்னித்துவிடு முகிலன், உன் ஓவியம் உண்மையில் மிக அழகாக இருக்கிறது' என்று மென்மையாகச் சொன்னான். முகிலனின் முகம் மலர்ந்தது. இருவரும் மீண்டும் நண்பர்களானார்கள். கதிர் அன்று முதல் மற்றவர்களிடம் அன்பாகவும், இனிமையாகவும் பேசத் தொடங்கினான். அவனது இனிமையான பேச்சால் கிராமமே அவனை நேசிக்கத் தொடங்கியது.