ஒரு சிறிய கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் தன் தாத்தாவுடன் வசித்து வந்தான். கதிரின் தாத்தா ஒரு தையல்காரர். ஒரு நாள், கிராமத்தில் பலத்த மழை பெய்தது. அந்த மழையில் கதிரின் தாத்தா மிகவும் கவலையடைந்தார். ஏனெனில், அவர் தைத்து முடித்த ஒரு முக்கியமான உடையை ஒரு பெரிய மனிதருக்குக் கொடுக்க வேண்டியிருந்தது. ஆனால், மழையினால் அந்த உடை நனைந்துவிட்டது.
அன்று இரவு கதிரின் தாத்தா மிகவும் வருத்தமாக அமர்ந்திருந்தார். அப்போது கதிரின் நண்பன் மணி அங்கு வந்தான். மணி ஒரு சிறிய உதவியைச் செய்ய விரும்பினான். அவன் தன் வீட்டிலிருந்து ஒரு பெரிய பிளாஸ்டிக் கவரைக் கொண்டு வந்து, அந்த உடையை நனையாமல் பாதுகாப்பாக வைத்தான். அது ஒரு சிறிய உதவியாகத் தோன்றலாம், ஆனால் அந்தத் துணி நனைந்து போயிருந்தால் தாத்தாவின் அன்றைய வருமானம் போயிருக்கும்.
மறுநாள் காலை, அந்த உடை உலர்ந்து பாதுகாப்பாக இருந்தது. தாத்தா மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் அந்த உடையை ஒப்படைத்தார். மணி செய்த அந்தச் சிறிய உதவி, தாத்தாவின் கவலையைத் தீர்த்து, அவருக்குப் பெரிய நிம்மதியைத் தந்தது. கதிர் மணியைப் பார்த்து, 'நீ செய்தது சிறிய விஷயமாக இருக்கலாம், ஆனால் இன்று அது எங்களுக்கு உலகத்தையே விடப் பெரிய உதவியாக இருந்தது' என்று கூறினான்.
